Cenię sobie te małe fragmenty czasu i trzymam je blisko serca jak kawałki potłuczonego szkła, będę je trzymać, dopóki nie przestaną boleć.

Pamięć to pamiętnik, który wszyscy nosimy przy sobie.

Czasami wspomnienia wymykają mi się z oczu i staczają się po policzkach.

Pamięć to sposób na trzymanie się rzeczy, które kochasz, rzeczy, którymi jesteś, rzeczy, których nigdy nie chcesz stracić.

Pamięć ludzka jest cudownym, ale błędnym instrumentem. Wspomnienia, które w nas tkwią, nie są wykute w kamieniu; nie tylko mają tendencję do wymazywania się z upływem lat, ale często zmieniają się, a nawet powiększają przez dodanie obcych cech.

Pamięć jest jak dziecko spacerujące brzegiem morza. Nigdy nie wiadomo, jaki mały kamyk zbierze i schowa wśród swoich cennych rzeczy.

Wspomnienia są tym, co rozgrzewa cię od środka. Ale są też tym, co cię rozdziera.

Wolę przeżywać złe chwile z Tobą, niż dobre z kimś innym. Wolę być obok Ciebie w czasie burzy, niż bezpieczna i ciepła sama. Wolę przeżywać trudne chwile razem, niż mieć łatwo osobno. Wolę mieć tego, który trzyma moje serce.

To wspomnienia czynią nas tym, kim jesteśmy, najlepszymi i najgorszymi z nas.

Wspomnienie trwa wiecznie. Nigdy nie umiera. Prawdziwi przyjaciele zostają razem. I nigdy się nie żegnają.

Niektóre wspomnienia są niezapomniane, pozostają wiecznie żywe i chwytające za serce.

Świat jest placem zabaw, a życie popycha moją huśtawkę.