Inni nie mogą nam zabrać naszego szacunku do siebie, jeśli im go nie oddamy.

Kobieta jest jak zegar. Nakręcona chwilą, bije godzinami.

Nawet ślepiec i kaleka mogą być szczęśliwi i mają po co żyć, jeśli mają siebie.

Ludzie są jak morze, czasem łagodni i przyjaźni, czasem burzliwi i zdradliwi. Przede wszystkim to jednak tylko woda.

W każdym ostrym cyplu, w każdej krętej plaży, w każdym ziarnku piasku jest historia ziemi.

Na morzu życie jest inne. Czas nie płynie z godziny na godzinę, ale z chwili na chwilę. Żyjemy zgodnie z prądami, planujemy zgodnie z pływami i podążamy za słońcem.

Głosy morza przemawiają do duszy. Dotyk morza jest zmysłowy, otula ciało w swoim miękkim, bliskim uścisku.

Morze jest wszystkim. Pokrywa siedem dziesiątych powierzchni kuli ziemskiej. Jego oddech jest czysty i zdrowy. Jest niezmierzoną pustynią, na której człowiek nigdy nie jest samotny, gdyż ze wszystkich stron czuje tętniące życie.

Musimy uwolnić się od nadziei, że morze kiedykolwiek odpocznie. Musimy nauczyć się żeglować przy silnym wietrze.

Lekarstwem na wszystko jest słona woda: pot, łzy albo morze.

Nie ma nic piękniejszego niż sposób, w jaki ocean nie przestaje całować linii brzegowej, niezależnie od tego, ile razy zostanie odesłany.

Morze to nic innego jak biblioteka wszystkich historii.