Morze to uosobienie emocji. Ono kocha, nienawidzi, płacze. Umyka przed wszelkimi próbami ujęcia go w słowa i odrzuca wszelkie ograniczenia. Nieważne co o nim powiesz, zawsze pozostanie coś, czego wypowiedzieć nie zdołasz.

Morze nie wynagradza niespokojnych, chciwych i zniecierpliwionych. Ten kto oczekuje daru od morza musi mieć czysty i otwarty umysł.

Kiedy nawiedzają mnie niepokojące, trudne i złe myśli, jadę nad morze i ono je topi w swoich wspaniałych odgłosach, oczyszcza mnie swym hałasem i narzuca rytm mojemu rozedrganiu i zagubieniu.

Głos morza przemawia do duszy. Jego kojący dotyk otula ciało w miękkim, bliskim uścisku.

Nie ma nic złego w czerpaniu przyjemności ze spoglądania na samą powierzchnię oceanu, poza tym, że gdy w końcu zobaczysz co dzieje się pod wodą, zrozumiesz, że nie patrzyłeś na to co w oceanie naprawdę istotne. Ciągłe pozostawanie na powierzchni jest jak pójście do cyrku i oglądanie namiotu z zewnątrz.

Nie mógłbym wyobrazić sobie życia w stanie, który nie ma dostępu do oceanu. To jest jak gigantyczny przycisk reset. Możesz podejść do miejsca gdzie kończy się ląd, zobaczyć nieskończoność i poczuć się odnowiony.

Bez wody, nasza planeta byłaby jedną z miliardów martwych skał dryfujących w nieskończoność poprzez bezkres atramentowo czarnej pustki

Jesteśmy obdarzeni, na naszej planecie, wspaniałym i cudownym światem oceanu. Ale my naruszamy go i nie jesteśmy w stanie nad tym zapanować.

Nieograniczone i nieśmiertelne wody stanowią początek i koniec wszystkich dla wszystkich rzeczy na ziemi.

Im silniej możemy skupić naszą uwagę na cudach i realiach otaczającego nas wszechświata, tym mniejszą mamy ochotę go zniszczyć.

Zawsze pamiętaj, że ocean rozkoszuje się, gdy twoje stopy zanurzają się w jego wiekuistej kipieli.

Niezależnie od tego, jak niezależni od oceanów możemy się czuć, wszystkie działania, jakie każdy z nas podejmuje w codziennym życiu, wpływają na obieg wody na naszej planecie, który następnie wpływa na nas.