Uwielbiam chodzić w deszczu, bo nikt nie widzi, że płaczę.

W każdym ostrym cyplu, w każdej krętej plaży, w każdym ziarnku piasku jest historia ziemi.

Na morzu życie jest inne. Czas nie płynie z godziny na godzinę, ale z chwili na chwilę. Żyjemy zgodnie z prądami, planujemy zgodnie z pływami i podążamy za słońcem.

Trzy wielkie elementarne dźwięki w przyrodzie to szum deszczu, szum wiatru w dżungli i szum oceanu na plaży.

Morze nie tyle ze względu na swoje piękno, ile ze względu na to coś subtelnego, tę jakość powietrza, tę emanację z fal, która tak cudownie odnawia zmęczonego ducha.

Głosy morza przemawiają do duszy. Dotyk morza jest zmysłowy, otula ciało w swoim miękkim, bliskim uścisku.

Lekarstwem na wszystko jest słona woda: pot, łzy albo morze.

Nie ma nic piękniejszego niż sposób, w jaki ocean nie przestaje całować linii brzegowej, niezależnie od tego, ile razy zostanie odesłany.

Morze, gdy raz rzuci swój czar, trzyma człowieka w swojej sieci cudów na zawsze.

Morze jest pustynią fal, pustkowiem wody.

Morze nigdy nie było przyjazne człowiekowi. Co najwyżej było wspólnikiem ludzkiego niepokoju.

Morze jest wcieleniem emocji. Kocha, nienawidzi i płacze. Przeciwstawia się wszelkim próbom uchwycenia go słowami i odrzuca wszelkie kajdany. Bez względu na to, co się o nim powie, zawsze jest to, czego nie można.