Kiedy myślę o kwiecie, myślę o pięknie, myślę o niewinności, myślę o czystości, myślę o miłości. Myślę o pokoju, myślę o nadziei. Myślę o wszystkim, co jest czyste, dobre i prawdziwe.

Kwiat nie mówi, ale jest językiem miłości.

Kiedy bierzesz kwiat do ręki i naprawdę mu się przyglądasz, to jest to Twój świat na tę chwilę. Chcę dać ten świat komuś innemu. Większość ludzi w mieście tak się spieszy, że nie ma czasu, aby spojrzeć na kwiat. Chcę, aby go zobaczyli, czy tego chcą, czy nie.

Nawet najdrobniejsze kwiaty mogą mieć najtwardsze korzenie.

Na kwiaty można patrzeć spokojnie. Nie ma w nich ani emocji, ani konfliktów.

Kwiaty wydają się być przeznaczone dla pociechy zwykłego człowieka.

Kwiaty zawsze czynią ludzi lepszymi, szczęśliwszymi i bardziej pomocnymi; są promieniami słońca, pokarmem i lekarstwem dla duszy.

Kwiaty są pozbawione nadziei. Bo nadzieja to jutro, a kwiaty nie mają jutra.

Nie podążaj tam, gdzie wiedzie ścieżka. Zamiast tego pójdź tam, gdzie jej nie ma i wytycz szlak.

Gdyby wszystkie drogi były proste, żadna z nich nie wiodłaby do celu, więc nie narzekaj, że czasem znajdujesz się na zakręcie.

Nie znam pytania, ale podróż jest zdecydowanie odpowiedzią.

Uwielbiam poczucie bycia anonimowa w mieście, w którym nigdy wcześniej nie byłam.