Najpiękniejsi ludzie, jakich znamy, to ci, którzy poznali porażkę, cierpienie, walkę, stratę i odnaleźli drogę wyjścia z głębin. Takie osoby mają w sobie uznanie, wrażliwość i zrozumienie życia, które napełniają je współczuciem, łagodnością i głęboką miłością. Piękni ludzie nie zdarzają się tak po prostu.

Widzieć świat w ziarenku piasku, a niebo w kwiatku polnym, trzymać nieskończoność w dłoni, a wieczność w godzinie.

Kiedy przychodziła wiosna, nawet ta fałszywa, nie było żadnych problemów poza tym, gdzie być najszczęśliwszym.

Nadchodzi wiosna, a wraz z nią świeży sens życia. Czujemy się tak, jakbyśmy narodzili się na nowo. Jesteśmy młodzi, pełni życia i znów żyjemy.

Nadzieja wiecznie tryska w ludzkiej piersi: Człowiek nigdy nie jest, lecz zawsze ma być błogosławiony.

Pierwszy dzień wiosny to jedno, a pierwszy wiosenny dzień to drugie. Różnica między nimi jest czasem tak wielka, jak miesiąc.

Wiosna to pora odrodzenia, a jej piękno sprawia, że świat znów czuje się młody.

Czy zamierzasz podjąć jakieś działania tej wiosny? Zacznij już dziś!

Wiosna to czas, aby zasiać miłość, a potem zbierać ją w dalszej części roku.

Słońce świeci nie na nas, ale w nas. Rzeki płyną nie obok nas, ale przez nas. Drżące, mrowiące, wibrujące każde włókno i komórka substancji naszych ciał, sprawiające, że szybują i śpiewają. Drzewa falują, a kwiaty kwitną zarówno w naszych ciałach, jak i w naszych duszach, a każdy śpiew ptaków, pieśń wiatru i niesamowita pieśń burzy w skałach w sercu gór jest naszą pieśnią, naszą własną, i wyśpiewuje naszą miłość.

Mężczyzna ma każdą porę roku, podczas gdy kobieta ma prawo tylko do wiosny.

Wiosna wydaje swoje własne oświadczenie, tak głośne i wyraźne, że ogrodnik wydaje się być tylko jednym z instrumentów, a nie kompozytorem.