Mchy mówiły: „Ach, cóż za złocistość? Chyba będzie jaka uroczystość”. Dzięcioł z dębem rozmawiał znacząco, że się cudo zdarzyło na łące.

Czarodziejskie łąki, bogate pałace, piękne królewny, wierna służba i gotowi do ofiar przyjaciele, wszystko to ma się za pieniądze...

A kiedy jestem niezadowolony, moja wrodzona łagodność marnieje, jak niepodlewany kwiat.

Ciężko było przestać wierzyć, że kwiat może być piękny bez celu, ciężko przyjąć, że można tańczyć w ciemnościach.

Kaczeńców trąbka złota przez zagajniki i łąki zielone niesie wysoki ton wiosny górne C rozdzwania kryształ powietrza.

Samotność nie jest etapem, łąka bólu to miejsce, w którym się wypasam. Spokój jest daleko stąd.

Chwalcie łąki umajone, Góry, doliny zielone. Chwalcie, cieniste gaiki, Źródła i kręte strumyki! Co igra z morza falami, W powietrzu buja skrzydłami, Chwalcie z nami Panią Świata, Jej dłoń nasza wieniec splata.

Cała ziemia jest pełna winorośli, zwłaszcza na brzegach rzek, które są bardzo liczne i płyną szeroko i spokojnie. Obszar ten ma w paru miejscach podłużny kształt, jest kilka wysokich gór oraz bardzo piękne równiny i szerokie łąki.

Wiele razy ich nauki nie doceniamy Kochajmy ich bo tak szybko odchodzą.

Zatrzymajmy się na chwilę, bo czy warto pędzić, jeśli jutra nie ma..

Nic nie jest na zawsze, prócz miłości, którą dałeś i otrzymałeś przez całe swoje życie, bo to jest coś, co zachowasz do wieczności.

Można kochać kogoś bardziej niż własne życie. Odszedłeś... a ja wciąż czekam na Ciebie.....tutaj na ziemi....