I jak teraz przetrwam mrozy. Łasuch przeżył chwilę grozy. O tym wcześniej nie myślała. Mysz co jeść wciąż uwielbiała. ~ Nela Nielsen

Bo choć przeszła cała głowa. Brzuch niestety się nie chowa. W norze mysz się już nie mieści. Smutne to dla myszy wieści.

Gdy powiało wreszcie chłodem. I świat cały pokrył lodem. Myszka w norze skryć się chciała. Wejść do nory nie umiała.

Wszystkie myszy pracowały. Spichlerz ziarnem napełniały. Przewidując ciężkie chwile. Mogły zrobić tylko tyle.

Ale myszka nie słuchała. Wciąż podjadać uwielbiała. A gdy jeść skończyła w końcu. Wygrzewała się na słońcu.

A gdy przyjdzie mroźna zima. Żadna z nas jej nie przetrzyma. Bo ten żarłok wszystko zjada. Jeść tak dużo nie wypada.

Co za diabeł w myszy siedzi. Narzekali wciąż sąsiedzi. Przecież wszystko nam splądruje. Jak jej tylko zasmakuje.

Była takim łakomczuchem. Że już tarła ziemię brzuchem. Lecz jej to nie przeszkadzało. Wciąż jedzenia było mało.

Wszyscy wokół rwali futro. Zostaw trochę choć na jutro. Lecz mysz za nic rady miała. Bo podjadać uwielbiała.

W odległej krainie. Która mlekiem i miodem płynie. Żyła sobie mała myszka. Co wciąż brała coś do pyszczka.

Wydaje się, że smak herbaty. Człowiek sam sobie wybiera. A tu życie robi niespodzianki. I zmienia smak herbatki. Dodając różnorodne dodatki.

Życie jak herbata. Chłodne lub gorące. Jak uczucia w sercu drzemiące. Mocno słodkie lub kwaśne. I nader gorzkie bywa nieraz.