„Pokaż rożki, pokaż rożki. Dam ci wełny na pończoszki... Ślimak jęknął i oniemiał. Tupnął nogą, której nie miał. Po czym schował się w skorupie. I do dziś ze złości tupie.

Lecz wyjść z domu dla ślimaka. To jest rzecz nie byle jaka. Ślimak pełznie środkiem parku. A dom wisi mu na karku. A z okienka patrzy żona. I wciąż woła niestrudzona:

Życie z tobą się ślimaczy. Muszę zacząć żyć inaczej!. I nie mówiąc nic nikomu. Po kryjomu wyszedł z domu.

Ale żona jak to żona. Nic jej nigdy nie przekona. Dalej męczy: Pokaż rożki. Dam ci za to krawat w groszki. Ślimak całkiem już znudzony. Rzecze: Dość mam takiej żony.

„Pokaż rożki, mój kochany. Dam ci za to łyk śmietany”. Ślimak gniewa się i złości: „Powiedziałem chyba dość ci!”.

„Pokaż rożki, mój ślimaku. Dam ci za to garstkę maku”. Ślimak chowa się w skorupie. „Głupie żarty, bardzo głupie”.

„Mój ślimaku, pokaż rożki. Dam ci sera na pierożki.” Ale ślimak się opiera: „Nie chcę sera, nie jem sera!”.

Nie chce patrzeć ? .Trudna rada. Jednak kłaniać się wypada. Ukłon to szacunku znak - tak pomyślał mądry ptak, że to dobry zwyczaj taki wiedzą nawet przedszkolaki.

Dobry zwyczaj. Pewien bocian raz na łące, chciał ukłonić się biedronce. Lecz biedronka odleciała i ukłonu nie widziała.

To jest tylko część rodzinki. Są też kozy, żuczki, świnki. Spisać wszystko droga sroga. Tak jest wielkie dzieło Boga.

Świstak śwista gdyś jest wróg. Jagody je widłoróg. Ruda bardzo jest wiewiórka. Łosza to jest łosia córka.

Kozica skacze po górach. Orzeł królem jest na chmurach. Żaba na bagnisku kuma. Wielkim kotem jest zaś puma.