Wszystkiego najlepszego ,100 lat w dobrym zdrowiu.

Wszak jedną, bolesną, Bóg odkrył przed nami. Jak prawdę, o której pamiętać nie chcemy. Różaniec życia, raz jest darowany. Jak prezent, tak piękny. Że niepowtarzalny. / Barbara Kacperska /

A on, jak drogowskaz staje, gdy mylimy drogę. Zbyt szybko, o Boże i niezbyt starannie. Czytamy twe znaki ,ukryte w różańcu. Tajemnic jego, do końca nie znamy.

Jak przedziwnie Boże, wplatasz tajemnice wielkie. W ten ludzki różaniec, ślad duszy na ziemi. Czy człowiek rozpozna, je na swojej drodze ?. Czy odnajdzie Miłość, Wiarę i Nadzieję ? .

Są różańce życia ,długie ponad siły. Na końcu same krzyże, bolesnej choroby. I choć ręce nadal ,trzymają go wiernie. Trzeba modlitw wielu i pomocnych dłoni .

Są różańce życia, z jednym znakiem tylko. Ot, zaledwie krzyżyk i różaniec znika. Jeden podmuch mały i życie zanika. Pamięć po nim w sercu ,na długo zostaje .

Na różańcu życia, są radości i smutki. Żałoba, czasem droga pusta, kamień wystający. Bóg ludzi obdziel,a różnymi perłami. I różną długością, od ziemi do nieba .

Krzyk, lub płacz żałosny nowe życie budzi. Anioł sznur z perłami, do nieba mocuje. Po sznurze, jak różańcu, płyną losy ludzi. Na nim znaki tajemne Pan Bóg wypisuje.

W różańcu moc boża w różańcu siła, skarb który człowiek w swym sercu chowa, każda dziesiątka jest Bogu miła, ty zaś najmilsza matko różańcowa. R. SOBIK

Różaniec święty to dar od Boga, zesłany ludziom na ich pocieszenie, to światło boże i do nieba droga, która po trudzie daje wytchnienie.

Paciorki różańca bierze w swoje ręce, rozważa w skupieniu jego tajemnice, o narodzeniu Jezusa i męce, co zmieniły ziemi i świata oblicze .

Gdy w świecie panuje obłuda i pycha, na kolana klęka każde dziecko boże, prosząc o pomoc do ciebie wzdycha, schylając głowę przed tobą w pokorze .