Pośród błądzących dusz, zjawił się Dobry Bóg, radę dla mnie miał. Posłuchałam, zrozumiałam, zrobiłam tak jak chciałam. Kiedy za jakiś czas, ze sobą sam na sam,, u progu bram będę stać chciałabym spojrzeć wstecz, i z czystym sercem rzec:

Gdzieś na rozstaju dróg, podszedł do mnie Anioł Stróż, drogę wskazać chciał. Przystanęłam, pomyślałam, zrobiłam tak jak chciałam.

Z aniołami druhami ,całym sercem śpiewamy. O tym co mieliśmy, a czego już nie mamy. O pragnieniach, marzeniach, ulotności w życiu. Wszystkich naszych sprawach, przeżywanych w ukryciu .

W sadzie anielskich piór. zobaczyłam taki puch. Tak miękki jak poranna pierzynka, u mamy w izbie. Powróciłam tam i powrócę znów, kiedy dziś głęboko w śnie zastygnę.

Minęło już nocy wiele. Gdzie ty jesteś, mój aniele?. Raz jeszcze mi, zadaj pytanie!. Już chyba odpowiem ,ci na nie, lecz jednak to tylko był ptak, nikomu nie powiem, że tak!. I nie podchodzę do okna. Przecież. Nie jestem, samotna. Bo jesteś ,TY!.

Przyleciał raz anioł, do okna i spytał, czy jestem samotna. Utkwiłam więc wzrok ,swój w dywanie. Skąd do mnie, takie pytanie?. Lecz on uśmiechnął ,się mile i patrzył na mnie przez chwilę. Potem zamachał skrzydłami i zniknął za zasłonami.

Kolorowe anioły skrzydlate, prosto z nieba niosą nam dary, bezszelestne i niewidzialne - ale, bez nich świat byłby szary.

Kiedy dziecko jest grzeczne od rana, złoty anioł - czy uwierzycie? - złotym piórem dobre uczynki, zapisuje w białym zeszycie! .

A wesołe anioły różowe, kiedy piję sok malinowy, wysyłają do mnie całuski, sto pomysłów sypią do głowy.

Gdy na sercu mi ciężko i płaczę, biały anioł smutki rozumie i otula swymi skrzydłami i pociesza mnie tak, jak umie.

A gdy zasnę, anioły tańczą, taniec wesoły i na fletach grają do rana. Moje prośby i smutki, nawet pacierz za krótki, zostawiają przed tronem Pana.

Gdy za oknem wciąż pada i pada, krople deszczu kapią jak łezki, wtedy leci do mnie z pomocą, prosto z nieba - anioł niebieski.