Są na świecie anioły zielone. One patrzą na mnie, ciekawie i w pośpiechu ,płoszą motyle, kiedy biegam ,boso po trawie.

Siłą marzeń gnana. Wzleciałam. A gdy opadałam. Zrozumiałam. Że pragnieniom swym. Sprostałam. I na Ziemi pozostałam. By jak anioł. Nieść miłość. I pokój. I zgodę. K. Kaczmarek.

Jak Anioł . Białoskzydły. Latać nad światem. .... Nieść miłość. I pokój. I zgodę. By w sercach. Wiecznie trwała. Nadzieja,siostra mała. By sił mi dodawała.

Jak Anioł. Wzlecieć chciałam. Hen!. Wysoko!. Nad ziemie. W otchłań ciszy. Hen,ku obłokom!. I choć przez chwilę. Być,jak ptak, Wolny. Swobodny. Czuć marzeń smak.

Ukoi lęk, nastroi dźwięk. W polnych dzwoneczków pęk. Każdy dzień, każda chwila, co będzie. Zaciekawiać i cieszyć ma sobą. Radość może pojawić się wszędzie. Zawsze jest pożądaną osobą .

Przybędzie tu z krainy snów. Z krainy wierszy i symfonii. Opiekun harf, kreator barw. Melodii, rytmu i harmonii. Anioł radość świetlisto włosy. Napoi dusze kropelką rosy .

Jedno pióro wionęło nad tym naszym domem, gdzie w oknie brak złotego, złotego płomienia, i zawisło nad nami różowym ogromem, i zawisło nad nami żałością wspomnienia.

Aniołowie miłości pióra pogubili, niosąc w oddal rozkosze, rozkosze, rozkosze, różowe pocałunki, nieskończoność chwili i pełne łez amfory, i róż pełne kosze.

Kto pogubił te pióra różowe, na niebie?. Aniołowie kochania, kochania, kochania. - Popłynęli daleko - nie do mnie i ciebie, lecz tam, gdzie szyby, płoną snem oczekiwania.

Już nie musisz otulać ,troską danych ci ludzi. Zostaw za sobą ,role stróża. Spal serca. Bo bawić cię będzie, widok ziemskich skazańców. Siedząc przy ,tronie Wielkiego.

Królestwo niebieskie ,podaruje życie wieczne. Ukoi twą dusze. Odeśle w zapomnienie ,czas gdy panował człowiek. Już nie będziesz krwawił, w piekle na ziemi. Już nie będziesz, łkał Smutny Aniele .

Smutny Anioł: Biegnij, uciekaj. Rozwiń skrzydła ,na wysokość głowy. Uderz nimi powietrze, z daną tobie wrażliwością. Poszybuj właśnie tam, gdzie panuje cisza .