Zobacz tam stara kobieta. Wpatruje się w pomnik niemy. Wspomina chwile szczęśliwe. Czekając na swe chryzantemy .

Posłuchaj wiatru jesiennego w konarach. Co liśćmi ściele mogiłę. Ciężarne chmury maluje. Zmieniając zamysł co chwilę. Czy wszystko jest już wspomnieniem. Czy uda się to powtórzyć. Czy życie nasze jest kręgiem. Czy kiedyś lato powróci.

Posłuchaj kwiaty śpiewają. Na smutku kamiennej łące. Ognie na grobach igrają. Symbol pamięci w rozłące.

A choć ich życia płomień zgasł. To myśli o nich. Są przecież w nas.

Więc płomykiem jak dłonią. Dłonią ciepłą i jasną. Pozdrawiamy tych wszystkich. Których życie już zgasło. Hanna Łochocka "Płoną świeczki"

I w ten smutek złotawy. I w ten płomyk zamglony. Przybrały się Zaduszki. Jak w przejrzyste welony. Płoną świeczek szeregi. Płoną świeczek tysiące. Powiewają płomyki. Zamyślone i drżące.

Dzień jesienny tak cicho. Jak liść zżółkły opada; Złoto ma z października. Smutek ma z listopada.

Niech dzisiaj dla was ,zapłonie ta świeczka, ten płomień który niesie ,cień naszej pamięci. Wy na pomnikach i wy bezimienni, dla nas byliście,my dzisiaj dla was. Niech was w opiece, mają wszyscy święci.

Gdziekolwiek drodzy teraz się tułacie, oby wam wszystko się najlepiej działo, choć tutaj pustka jest po waszej stracie, to Pana Boga wola-że się stało .

Wy wszyscy którzy odeszliście stąd, po życiu pełnym albo byle jakim, wybaczcie nasz nad wami sąd, znacie ten świat i wiecie jest jaki.

Dlaczego śmierć musi rozdzielać tych, którzy tak bardzo się kochają. Kiedy już opuszczam bramy cmentarza, zmarłe dusze żegnam powoli. Nie proszę Boga o życie, ale mam nadzieje, ze za rok tu przyjść mi pozwoli.

Patrze na płomień ,tlący się w zniczu. Smutek i zal, się we mnie budzi. Spoglądam w niebo i zadaje pytanie. Dlaczego Boże ,zabierasz dobrych ludzi. Zabierasz tych ,co maja serca szlachetne. A ci bez niego, po ziemi stąpają .