Jest taki dzień w roku, Kiedy refleksja w serce się wkrada, deszczowy zazwyczaj i zimny, dzień 1-ego listopada. To taki czas zadumy, modlitwy nad zmarłych duszami, Choć ich już nie ma wśród nas, kochamy nadal wiec pamiętamy.

Rossi odszedł ,ale dał anioła bez skrzydeł, żeby łagodził smutek i tłumił łzy .

Żyje mój anioł stróż ,zawsze będzie żył w sercu, w pamięci, wspomnieniach.

A jeśli ktoś mi zarzuci, że świat widzę w krzywym lusterku, to ja powtórzę: on w r ó c i. Choć może, w innym futerku. ~ Franciszek Jan Klimek

Potem rozglądnij się wkoło, ale nie w górę; patrz nisko i – może wystarczy zawołać z płaczem , on może być już tu blisko.

Zapłacz kiedy odejdzie, uroń łzę jedną i drugą, i – przestań nim słońce wzejdzie, bo on nie odszedł na długo.

Zapłacz bo dla płaczących, niebo bywa łaskawsze, lecz niech uwierzą wierzący, że on nie odszedł na zawsze.

Pamiętamy o was. On wróci. Zapłacz, kiedy odejdzie, jeśli cię serce zaboli, że to o wiele za wcześnie, choć może i z Bożej woli.

I do końca naszych dni ,tam pozostaną, w naszych sercach .

Gdyby łzy mogły budzić ,z grobu umarłych.

Tam ginie stres i nie ma łez.

Serce się raduje, patrząc na ten świat, że przyroda jest taka piękna. Dbajmy o naturę! i cieszmy się. takimi widokami!/