Spraw, by inni byli szczęśliwi. Spraw, aby małe rzeczy ,stały się duże. Podaruj, innym uśmiech. Kochaj ,jak najwięcej. Zachowaj spokój. Powiedz swojej rodzinie, jak bardzo ją kochasz. Nie, żałuj niczego.

Tak więc, podczas gdy czekamy w kolejce: Ciesz się ,każdą chwilą. Zrób, pierwszy krok. Wyznacz sobie priorytety. Daj sobie czas.

Co minutę ktoś opuszcza ten świat, lecz wiek nie ma ,z tym nic wspólnego. Wszyscy jesteśmy w tej linii, nie zdając sobie z tego sprawy. Nigdy nie wiemy, ilu ludzi jest przed nami. Nie możemy, się cofnąć. Nie możemy, wyjść z linii. Nie możemy, uniknąć bycia w niej.

Nie kryjmy czułości, tęsknoty, troski. Nie wstydźmy się uczuć i bliskich relacji. Bądźmy dla siebie lepsi i celebrujmy wspólnie spędzane chwile. Żyjmy tak, żeby było kogo wspominać. Bo na końcu liczy się człowiek.

Kiedy najczęściej ,się rumienisz? .

Przykre jest tylko to, że najczęściej te stracone relacj,e uczą nas tego by za bardzo nie ufać .

Możliwość – piękne słowo, prawda? .Jak często w ten sposób myślimy, o życiu?. O czymś absolutnie wyjątkowym, na co udało nam się załapać. O czymś, czego absolutnie, nie wolno nam zmarnować.

Inni bywają dla nas zbyt dobrzy, abyśmy nauczyli się doceniać ludzi. Jedni spotkani niby zupełnie przypadkowo, okazują się nie być przypadkiem w naszym życiu i odmieniają je na zawsze. Pozostali bywają tylko na chwilę, aby pozostać w naszych wspomnieniach.

Mama mi kiedyś powiedziała, że każdy człowiek pojawia się w naszym życiu, z jakiegoś powodu. Niektórzy są naszym błędem, aby nas ustrzec przed pomyłkami ,w przyszłości.

Dla tych co odeszli ,czas zegara się zatrzymał, lecz dla nas płynie nieubłaganie, zabierze nam wszystkie nasze marzenia, jedynie wspomnienie po nas zostanie.

Lampiony i świece zapalone, na płycie mogiły przeznaczenia, w dowód pamięci tych co odeszli, których los skreślił ,z księgi istnienia. Na twarzy już dawno, obeschły łzy, nie został po nich ,nawet ślad mały, czas leczy rany serca i duszy, a nasze tęsknoty z wiatrem odleciały .

Dla nich, harcerskie warty i chorągiewek gromada, i dla nich ten dzień - pierwszy dzień listopada. Na cmentarzu płomyki złote i groby w chryzantemach. Ludzie przyszli tu z myślą o tych, których już nie ma. Wspominają drogie imiona, zasłaniają lampki przed wiatrem, dla tych bliskich wieńce zielone i bukiety jesienne pełne kwiatów.