Dla tych którzy odeszli w nieznany świat, płomień na wietrze kołysze wiatr. Dla nich tyle kwiatów, pod cmentarnym murem i niebo jesienne u góry .

Zapalę płomień, dla błądzących duszy, niech ożywi w nas wspomnienia, o kochanych nam bliskich, których z nami nie ma. Święto Zmarłych, ciepło dla dusz cmentarnych, światłem przeznaczenia, dla każdego z nas, życie zakończy się w przestrzeniach .

Na cmentarzach melancholia smutną, kroplą deszczu płacze. Oni odeszli, nie mogło być inaczej. Chryzantemowe kwiaty, swoją żółcią, bielą i czerwienią, rozmywają spokój, unoszący się nad grobową ziemią.

Szczęście, pieniądz, uwielbienie, - jedna chwila to rozprasza. Tylko to co w sercu płonie, wiecznym jest – to pamięć nasza. Smętny wiatr powiewa, jesienne liście w alejach rozwiewa, przywołuje wspomnienia, o tych co odeszli, o tych których dziś nie ma.

Jesteśmy za tymi, co odeszli. I przed tymi, którzy przyjdą po nas. A między nami zawsze jest światło. Wiecznej tęsknoty za doskonałością, życia chwili , w cmentarnych alejach, tańczą bliskich twarze, z iskierkami zniczy, modlitwa nuci smętną kołysankę, zapach igliwia wiatr miesza, z kolorem złota, w paciorkach co smykam poprzez palce, ukryła się skamieniała łza .

Zaduma. W świetle lampki nagrobnej. Uwięziony jest czas. Ten, który mija nieuchronnie. I ten, który nieustannie przypływa. W cieple migocącego płomienia. Zamknięta jest pamięć. Ta tkliwa w osłonie miłości. I ta w okruchach wspomnienia .

Bo choć po drugiej dzisiaj stronie życia, czuję siostry, braci, ojca, matki spracowane ręce i ich w piersi, nie bijące już zatroskane serce. Wieczny spoczynek ,racz im dać panie .

Wyczuwam sobą, że są niedaleko. Że tak jak kiedy,ś nade mną czuwają. I zrywam się ze snu ,przed siebie wpatrzona. Kolejna opada kartka .z kalendarza. W ten dzień zadumy ,stojąc nad mogiłą myśleć będę z innymi, ilu ich odeszło, ilu w bólu , swoich bliskich zostawiło.

Wiem że mnie słyszysz, każde słowo. Więc czemu milczysz, mój aniele, boś jest nad mą głową ?. Splątane myśli ,w krużgankach nadziei. Czy ktoś ich widział , czy słyszał być może ?.

Lecz nikt, nie słyszy. Tylko serce śpiewa, swoją pieśń pełną tęsknoty. Gdzie jesteś mamo, moja ukochana ?. Gdzie jesteście bracia, siostro,tato,babciu, gdy nie ma cię z rana ?. Czy znów wędrujesz, za kromeczką chleba ?. Więc całym wnętrzem, wołam mój Panie !.

Gdzie odeszli ?. Oto jest pytanie. Wiem, że me myśli wiążą ze sobą. Gdzie odeszli, za ile granic ?. Za ile mórz , gór czy rzek ?. Dlaczego odpowiedź, echem pozostanie. Błagam odpowiedz Panie.

Czy przypuszczasz, że coś ponad, gdy odejdziesz, się dokona?. Jeśli nie, po co znicz palisz – by nad sobą się użalić?. Serce wiele ci odsłoni. Chodź, zapalmy znicz. Niech płonie.