Czy w to wierzysz, że jest więcej, niźli mogą dotknąć ręce?, Czy dostrzeżesz poprzez znicza mroki więcej, aniżeli okiem?. Czy coś więcej może słyszysz, ponad niezmierzoną ciszę? .

Znów wspomnienia. Zadrży płomień. Czy pamiętam ,ojca dłonie?. Uśmiech matki – też wspomnienie. Coraz większym skryte cieniem. Po co przyjdę ,znicz zapalić?. By przed światem ,się pochwalić? .

Żeby ktoś przyniósł z choinki bombki , te z dziurką, bardzo stare , z jakiejś niebieskiej szafy. I śmiesznych wrotek parę. Chciałabym, żeby w niebie, wśród wszystkich cudów świata, znalazła się kraina, „Moje Dziecięce Lata”.

Żeby wszystkie bałwany, ludziki kasztanowe, co kiedyś się rozpadły, stały rzędem jak nowe. Żeby mój kot pamięci nie świętej, ale pięknej wskoczył mi na kolana, mrucząc swoją piosenkę. Żeby z szuflad i półek, sypały się gałganki, żeby z podwórek szarych, przybiegły koleżanki.

Chciałabym, żeby w niebie, wśród wszystkich cudów świata, znalazła się kraina, „Moje Dziecięce Lata”. Żeby tam kwitła łąka, jak wtedy, z rumiankami. Żeby pachniało babcią, smalcem i pierogami. Żeby lew z żółtą grzywą, co zginął dawno temu, siedział, na swojej półce i mrugał po staremu.

Jezu modliłem ,się do ciebie. Wiem, że wkrótce mnie wysłuchasz. Jezus usłyszał, prośby,twoje. Zaraz wam wyjdzie, na spotkanie. Weźmie do nieba was oboje ciebie i twą siostrzyczkę Hanię.

Nawet poduszkę Hani dałem,cały dzień o nią dbałem. Matko Święta. Wszystko się, wokół mnie kołysze. Coś miałem zrobić? .Nie pamiętam. Gdzie jestem?. Tak mi w uszach szumi. Noc za oknami, ciemna głucha.

Wiem że zakręcić, kurek można. Zaraz to zrobię , chwilka mała. Niech tylko Hania, mocniej zaśnie. Tyle się ,dzisiaj napłakała. Tu nam wygodnie na podłodze. Za taboretem i ławeczką.

Lecz tatuś zgasił, płomyk łokciem. Tak się zatoczył ,trzasnął drzwiami. I poszedł sobie, a tu ciemno. I my w kąciku, całkiem sami.

Tatuś dziś rozbił trzy żarówki. I świece się, skończyły właśnie. Więc zapaliłem, gaz w kuchence. Żeby nam było, troszkę jaśniej.

Ja sam potrafię ,wszystko zrobić. Garnuszki umyć, chleb pokroić. Niech tylko zawsze, będzie jasno. Bo się ciemności ,Hania boi.

Tam wymarzymy, sobie wszystko. Nawet podłogę, jeśli trzeba. Tylko już zaśnij, zaśnij szybko. I nie idź dzisiaj, tam, do nieba. ~ Wojciech Majkowski, Podłoga