Nutkę żalu i tęsknoty. Rozbudzoną wspomnieniami. Czas miniony bezpowrotnie. Bliskich którzy byli z nami.

Znów na grobach naszych zmarłych. Znicz pamięci zapalimy. Dla tych którzy już odeszli. Lecz my ciągle w sercach mamy.

Każde dziecko zachwyca się niebem, słońcem, gwiazdami, księżycem, bo ten świat jest tak, piękny i kryje tyle tajemnic, a ja, wracam do czasu, pełnego wspomnień, gdzie wczoraj była wiosna, a dzisiaj już jesień, do czasu, który zmienia się i odchodzi, bogaty we wspomnienia ,- o tobie mamo. Ta dzisiejsza, "Rozmowa z Mamą", to dla mojej, śp. kochanej Mamy.

Popatrz mamo, jak czas pędzi do przodu, dzisiaj wnusio mnie pyta, co to za srebrna piłeczka, na niebie?, a ja mu mówię : to księżyc, on pyta dalej : a kto go tam zaświecił?.

Moja mamo najdroższa, to ty nocami, nad moją kołyską ślęczałaś, z troską tuliłaś i kołysanki nuciłaś, to ty me łzy ocierałaś, a gdy podrosłam, zapytałam cię któregoś dnia, co na niebie, tak błyszczy ?. Ty mówiłaś, że to księżyc - czarodziej.

I zawsze czujna, ciągle gotowa. Ƥomagać dzieciom, swym do ostatka. Miłość swą w czyny zdobi, nie w słowa . - Ƭo ma jedyna, najdroższa matka!. - Karol Wojtyła-

I choć na nogach ,ledwo się słania. Mnie spocząć każe, "... boś ty zmęczona. Ƭy tyle dzisiaj ,miałaś biegania..." I tuli dziecko ,swoje w ramionach.

Ƭa sama miłość, w sercu jej płonie. O wiek swój, słabość, zapomnieć każe. Ƭylko do dzieci ,wyciąga dłonie. I wszystko oddać, gotowa w darze.

To matka. O posiwiały ,ciemne jej sploty. O zmarszczkami, twarz jej pokryta. O wdzięk lekki ,straciły kroki. Lecz w oczach ,tenże uśmiech zakwita.

Nad Twoją białą mogiłą. O Matko - zgasłe kochanie-, me usta szeptały bezsiłą: Daj wieczne odpoczywanie. /Karol Wojtyła/

Nad Twoją białą mogiłą, klękłam ze swoim smutkiem, o, jak to dawno już było- jak się dziś staje malutkiem.

Nad Twoją białą mogiłą, cisza jasna promienieje, jakby w górę coś wznosiło, jakby krzepiło nadzieję.