Nad Twoją białą mogiłą, od lat już zamkniętą, spokój krąży z dziwną siłą, z siłą jak śmierć niepojętą.

Nad Twoją białą mogiłą. białe kwitną życia kwiaty- o, ileż to lat już było. bez ciebie -duchu skrzydlaty.

Dlatego zatem ,proszę cię Boże. Daj jej na zawsze, światło wiekuiste. Rozświetl jej mroki i chłody czeluści. I chłodne ,poranki mgliste.

Dopóki pamięć, moja matko trwa. Jesteś na zawsze, najdroższą istotą. Cenniejsza od skarbów, tu na tej ziemi. Cenniejsza ,niźli złoto.

Za twoje poświęcenie, za życia dar. Za twoje spracowane ręce, Hołd dziś ci składam ,niech płoną znicze. Nie mogę dać ci więcej.

Me serce krwawi, matko ma. Tęsknota dusze rozpiera. Jakże cię pragnę ,choć na chwilę Przybywaj tu i teraz.

Tak dawno matko, cię nie widziałam. I nie słyszałam, twego głosu. Przyjdź choć na chwilę, chcę cię przytulić. I dotknąć twoich ,siwych włosów.

Przywołuję cię matko, jak co roku. Czekam na ciebie, z otwartym sercem. Na ziemi wiosna ,w pełnej krasie. Wokoło kwitną ,kwieciste kobierce.

Białe konwalie, w kamiennym wazonie. I woń niezwykła ,bijąca z daleka. I serce jak głaz, bijące jak bęben. Nostalgia i smutek, zwykłego człowieka.

Znowu dzień matki ,jak co roku. Scenariusz ten sam, do innych podobny. Czy słyszysz matko, jak z hukiem. Spadają moje łzy. Na kamień, twój nagrobny.

Nie!. Każda miłość ,niesie nam łzy. Gdy jej doświadczasz - płaczesz ty. Gdy wypowiadasz - Kocham ciebie!. Anielskie chóry ,słychać w niebie.

Boże, jakież to jest proste!. Miłość jest różą, a nie ostem. Kocham cię!. Kocham brzmi, czasem dziwnie. Czy błądzą?. Czy kochają, zbyt naiwnie?.