Miasto zostanie wzniesione na swych ruinach, a pałace staną na swoim miejscu. Rozlegną się stamtąd ,hymny pochwalne i głosy pełne radości.

Życie jest jak krawędź, drapacza chmur. Albo podchodzisz zbyt blisko i spadasz. Albo pozostajesz tak daleko, że możesz się tylko nudzić.

Kochane dzisiaj przychodzę nie z kawą, a z aloesem, oczyszczam organizm i próbuje naturalnych kosmetyków.

Muszę zobaczyć, co tam w mieście ,słychać? .

Zamiast siedzieć na kanapie, lub przy komputerze, ,wybrać się na szybki spacer, po lesie.

Chciała bym zobaczyć , pospacerować po mieście.

Każda ze swoją historią, księżyc zawisł nisko, na wieży kościoła Fary, w wodach Brdy szuka swego odbicia i czule kamieniczkom szepcze, - najpiękniejsze. - Halina Rakowska

I szepczą sobie cicho, te ze Starego Portu, z ulicy Gdańskiej, Grodzkiej, Długiej, że choć wyrosły przed wiekami, są bardziej urokliwe, tajemnicze .

A małe secesyjne kamieniczki, z wrodzoną gracją, przeglądają się w wodach Brdy, cicho otwierają swoje okiennice, budząc przysiadłe gołębie, by powiało muzyką, zapisaną na ścianach historii.

Nocne dysputy, latarnie rozjaśniają miasto, otulone szalem nocy a światła reflektorów aut, tramwajów, ślizgają się po pionowych liniach, elewacji wieżowca, który z góry dumnie patrzy, na przykucnięte kamienice i nocne prowadzi dysputy, kto jest dostojniejszy.

Zmierzch, jak dzieciństwo, roztacza cudy. Barwne muzyki miast myśli przędzie. Nie ma pamięci i nie ma złudy. Wszystko jest prawdą. Wszystko jest wszędzie. Sok purpurowe rozpiera grono. Na dni jesiennych wino wyborne. Wszystko dziś piękne było. Niech płoną Rudoczerwone lasy wieczorne. LEOPOLD STAFF.

Ktoś, kto nie mówi, że jest mu przykro, tylko współczuje mi już od progu, spiesząc z pomocą uważnie słucha, aby mnie potem polecić Bogu. Więc kiedy plecak zmartwień zbyt ciężki, wtedy rozglądam się dookoła, a może po to właśnie dziś cierpię, by znów w człowieku spotkać anioła?