I nie zadaje zbyt wielu pytań, tylko trwa ze mną w moim cierpieniu, aż się wypłaczę, a potem wesprę na jego mocnym jak dąb ramieniu.

Gdy łza ukradkiem mi się wymyka i nic dobrego to nie oznacza, wtedy podsuwa mi ktoś chusteczkę i ciepłym deszczem słów mnie otacza.

Gdy czasem smutek serce uciska i beznadzieję wdycham z powietrzem, gdy z sił opadam i już nie wierzę, że coś się może zmienić na lepsze.

We mnie odnajdziesz świat aromatu, bajeczne tomy spisane w księgi. Droga do szczęścia barwą zapachów, trochę wysiłku, cel osiągnięty.

W sercu od zawsze masz rezerwację, nikt nie zamieszkał, choć klucz zgubiłeś. Poszukaj pilnie, a gdy odnajdziesz lekko otworzysz, urośniesz w siłę.

Cenne chwile. Poczekaj na mnie, ze szklanką kawy, kruchą bułeczką, stokrotką w klapie. Promienną tęczę ,nałap w wazonik a ja na pewno nic nie przegapię.

Pióro to pisze biografię. Czy przy łóżku, czy przy szafie. Podczas jedzenia i picia. Pióro pisze prozę naszego życia;

Rano strona pusta była. Później pełna się zrobiła. A przy pójściu do łóżeczka. Pióro kończy dzień: kropeczka.

Każdą myśl naszą spisuje. Każdy czyn zapamiętuje. Czy to z rana, czy wieczorem. Pióro idzie za autorem.

Zrobisz coś – już pisze pióro. Czy to dom Twój, czy też biuro. W kinie, czy też w samochodzie. Pióro nasze wciąż jest w chodzie.

Każdy dzień, to książki strona. Na rozdziały podzielona. My jesteśmy autorami. Rano z pustymi stronami.

Czy los ich złączy, po wielu latach?. Czy z tą nadzieją, uparcie żyją?. Niech puentę każdy sobie dopisze, kto czyta te proste słowa wiersza. Czy ich nadzieja, się spełni wreszcie?. Czy pocałunek śmierci, był pierwszy?.