Człowiek staje się coraz bardziej samotny, nie ma czasu ,na zwyczajne spotkanie i rozmowę. Za komuny wszyscy podobnie, mało mieliśmy i to posiadanie nie było tak ważne.

Wszyscy ci, którzy noszą fałszywe uśmiechy, na twarzach, a po cichu zioną zawiścią i nieprzychylnością.

Wszyscy ci, którzy nie mają odwagi wypowiadać prawdy, głośno i patrzeć ci prosto w oczy.

Wszyscy ci, którzy knują za twoimi, plecami i nieustannie rzucają, ci kłody pod nogi.

Wszyscy ci, którzy pozornie są, dobrzy i „święci”, a przy pierwszej okazji ,wbiliby ci sztylet w plecy.

Pomyśl, a może zrób coś. Schyl głowę, posyp popiołem. Postaraj się pojednać. Z bliźnim i kościołem.

Gdy umieramy nasza dusza w kościele, trafia w zaświaty,czeka ją wieczność w krainie bożej harmonii i pomyślności, lub demonicznego zła i nienawiści. Istnieje jeszcze miejsce dla tych, których losy dopiero się ważą, powszechnie znane ,jest jako czyściec.

Licz na tych w kościele, , którzy nie zawiodą; pierwszym jest Bóg, drugim - ty sam.

W obliczu ogromu zła na świecie, w kościele byłoby bluźnierstwem ,posądzać Boga o istnienie.

Kościół nasz powinien, się święcić w nas, a nie w naszych słowach.

Są w kościele, rzeczy, w które trzeba wierzyć, by je zobaczyć.

I za siostrę ziemię, która jest błogosławieństwem. Siostra matka ziemia, która zawsze daje, kolorowe zioła, owoce i kwiaty, i wspiera nas i rządzi: loado, mój Panie!.