Gdy się modlą dzieci małe, To na obcym gdzieś kurhanie. Wyrastają iilje białe. I anielskie słychać granie. To się krzyże po rozłogach. Odziewają w blaski zorzy.

Białym skrzydłem spokój leci. Na miłego strzechę domu. Z traw zroszonych łza obsycha. Brzmią piosenki skowronkowe. Cała wioska stoi cicha. Skryta w wierzby przez połowę.

Gaje biorą zieleń młodą. Roztula róża swe pąki. A poranną się pogodą, śmieją zboża, śmieją łąki. Gdy się modlą drobne dzieci, Milkną echa burz i gromu.

PACIERZ DZIECI. Gdy się modlą drobne dzieci, Jasno robi się na ziemi. Słonko cudnie wtedy świeci. Nad polami, nad naszymi. Gaje biorą zieleń młodą.

Mamo, smutno tu i obco, drzewa inne rosną i ciszy nikt nie zna tu. Mamo, nie myśl, że się skarżę, żal mi tylko marzeń, dziecięcych dni, moich dni. Widzę znów nasz dom, ciebie mamo w nim, wspominam stary klon, ciemny i wysoki jak dym.

Walczy się za siebie,za kogoś, walczy się końca. Tylko finał, czasem nie jest wart tej walki .

Jednak czasem trzeba się, rozpaść aby stać się całością .

Wiara czyni cuda,nadzieja daje ukojenie,a cuda się zdarzają.

Dyskomfort ciała powoduje, zaniżoną ocenę sytuacji .

Im więcej gestów, tym lepsze, efekty nauki .

"Czasami musimy przestać analizować przeszłość, przestać planować przyszłość, przestać zastanawiać się co tak ,naprawdę czujemy, przestać decydować rozumem, co chce czuć serce. Czasem musimy po prostu, powiedzieć sobie "niech się dzieje co chce" i iść dalej."

Generalnie cały świat, wydaje się być ułożony i wystarczy tylko, przeczytać instrukcję i według niej postępować i wszytko będzie dobrze.