Moim zdaniem nie powinna być ,żadnych pomników tylko zwykle krzyże. Żadnych grobów ,tylko krzyż i skoszona trawa. Jakiś kwiat, pod krzyżem i znicz. Wystarczy. Zmarłym zależy tylko na modlitwie ,a nie wielkich kosztownych pomnikach. Kto droższy ,ten lepszy.

Dla umarłego tak, ale nie dla rodziny, po pomnikach pokazują swoje bogactwo, ze skromnych szydzą.

Mijają lata znacząc swój ślad i pory roku się zmieniają, one tak jak wszystko na świecie, biegną zbyt szybko przemijają. I tylko ten krzyż wciąż taki sam, przy polnej drodze samotnie czeka, pełen nadziei,pełen miłości, na serce każdego człowieka. / Regina Sobik /

Stoi samotny przy polnej drodze krzyż, stary i pochylony, na kogo czeka kogo wygląda, zapomniany i opuszczony. Maleńka kępka polnych chwastów, smagana wiatrem drzewo pieści. Na krzyżu Zbawca tego świata, pełen cierpienia i boleści.

Kto powiedział, że krzyże wymyślono po to, aby stały się znakiem bólu i cierpienia?. Skoro Chrystus zmartwychwstał, spłynęła nadzieja. Krzyż tylko chwilę boli. Innej prawdy nie ma." / Maria Wąchal-Soroczyńska /

"Kto powiedział, że krzyże wymyślono po to, aby pod ich ciężarem, ugięła się ziemia. Skoro Bóg pod nim upadł, widocznie tak trzeba. Gdzie jest krzyż, jest i miłość. Innej prawdy nie ma.

A gdy przyjdzie chwila zgonu. Dobry Jezu przy mnie siądź. Weź mą duszę tam do raju. i łaskawym sędzią bądź. Daj mi miejsce w swoim raju. Choć w kąciku, choć na skraju. By być tylko z Tobą w niebie. Całym sercem proszę Ciebie.

A gdy przyjdzie mi pożegnać. Ziemski padół, ten nasz świat. Nie bądź dla mnie Jezu sędzią. Lecz jak ojciec, albo brat. Przytul Jezu mnie do siebie. Po pielgrzymce ziemskich dróg. Przyjmij Jezu mnie grzesznego. Za niebieskich komnat próg.

Kiedy znajdziesz krzyż na drodze. Kiedy ciężko będzie ci. Nie mów - Jezu już nie mogę. Tylko - Jezu pomóż mi. Pomóż Jezu dźwigać krzyż. Co ku ziemi gniecie mnie. Pomóż Jezu, bo ustaję i do siebie przytul mnie.

I nie miej żalu, że krzyż za ciężki. Proś tylko Boga o wytrwanie. Wszystko, co dane z Bożej ręki, niech twą zasługą pozostanie. Poezja Wacław Dereń

Krzyżem jesteśmy naznaczeni. My, dumni z tego chrześcijanie. Bo krzyż nam dany, tu na ziemi, na wieki godłem nam zostanie. Chociaż z pokorą trzeba go nieść, nam to wystarczy za wyróżnienie. Przez życie z godnością mamy przejść, bo przecież idziemy po zbawienie.

I krzyże co pięknem, oko zachwycają i te które w lasach cicho umierają. Jedne kryją przeszłość cierpieniem znaczoną, inne tajemnicę przysięgą złożoną. A każdy z nich inny tak jak los człowieka, na kartach historii zapisany czeka. / Regina Sobik /