Gdzie jest, moje marzenie. Popłynęło górską wodą. odleciało obłokiem. zajaśniało słońcem. zapachniało jaśminem. zakwitło różą.

Ewa Korczyńska Gdzie jest, moje marzenie. Pobiegło polną drogą, zaszumiało wiatrem, zadzwoniło deszczem, zaśpiewało ptakiem, zatańczyło motylem.

Lecz gdy rzucisz stoły hojne. I pominiesz dworską bramę. Ściany, jakby nie te same. Znowu ciche i spokojne. Przed Świętymi lampa płonie. Na kominku ogień strzela. A tam światłem czasem spłonie. Ponad łożem karabela.

Królik kruchy, kapłon tłusty. A do tego dzban niepusty. Jest czem serce rozweselić. Jest się wszystkim czem obdzielić.

A dopieroż to przyjęcie. Jakie bywa w polskim domu!. Jak tam każdy przyjęty święcie!. Jak nie braknie nic nikomu!. W dzień wesoło, w noc rzęsisto. Biało, gładko, potoczysto. Czeladź syta i okryta, Wszystko w czasie urządzone. Przymarszczone, osłodzone.

Ścian i miejsca gdzieś przysporzył. A on tylko w domu tobie. Drzwi i serce swe otworzył. I ta strzecha, choć uboga. Chociaż niska, przecież bliska. Dla obcego i dla swego. I od Boga aż do wroga. Jest tu miejsce dla każdego.

I nie ciasno jest nikomu: Wyprzątnięto wszystkie kąty. Coraz szerzej w małym domu. Zda się, że pan domu sobie .

Ledwo człek by czasem wierzył: Dom niewielki - wtem gość wchodzi. Ot i domek się rozszerzył. Przybył drugi i dziesiąty.

Wielkie domy zagranicą. A w nich ciasno, choć nieludno. U nas mury się nie świecą. A o kącik nie tak trudno.

Wolne krzesło przy stole, jak wyrzut naszego sumienia. Nikt obcy tu raczej nie siądzie, chyba, że ty to zmieniasz.

Może ktoś by wszeptał, siedźmy tu po kryjomu. Niech obcy sobie pomyślą, że nie ma nikogo w tym domu. Głodni, bezdomni, samotni, na naszej ulicy, granicy. Szczęścia mieli mniej od nas, poza tym żadnej różnicy.

Wolne krzesło przy stole. Wigilia, rodzina i ty. Czy byłbyś gotowy zaprosić w ten wieczór. Każdego, kto puka do drzwi? .