Wiem, że taka losu kolej. Trudno jednak się z tym zgodzić. Że sił coraz częściej braknie. Nie da rady się odmłodzić.

Nie skarżę się, nadrabiam miną. Jednak nieraz złość mnie bierze. Kiedy widzę sprawnych młodych. Zazdroszczę im zdrowia szczerze.

Być seniorem. Gdy ktoś pyta mnie o zdrowie. Zgodnie z wiekiem- mu odpowiem. Choć tu strzyka, a tam boli. Głowa też myśli powoli

Pokora jest ich ,nauczycielką życia. A róża zakwitła nie myśląc kto ją dotyka. Jest, dla wszystkich. Z jej czerwieni, kapie woń miłości. Każde dłonie są, potrzebne, aby kochać”. Barbara Z.

„ Młodość umknęła w szybkości czasu. Zostały ręce pomarszczone i częściowo niesprawne. Ręce, które potrzebują ,oparcia młodości . Wyciągają do nich ,starcze dłonie.

Lenistwo w młodości, to zdrowie na starość.

Niektórzy ludzie pojawiają się, w naszym życiu i szybko odchodzą.

Powoli umiera ten, kto unika pasji i wiru emocji, które przywracają oczom blask i serca naprawiają. Powoli umiera ten, kto nie opuszcza swojego przylądka, gdy jest nieszczęśliwy w miłości lub pracy, ten, kto nie podejmuje ryzyka spełniania swoich marzeń, ten, kto choć raz w życiu nie odłożył na bok racjonalności." ~ Pablo Neruda

Powoli umiera ten, kto staje się niewolnikiem przyzwyczajenia, ten, kto odtwarza codziennie te same ścieżki, ten, kto nigdy nie zmienia punktów odniesienia, ten, kto nigdy nie zmienia koloru swojego ubioru, ten, kto nigdy nie porozmawia z nieznajomym.

"Powoli umiera ten, kto nie podróżuje, ten, kto nie czyta, ten kto nie słucha muzyki, ten, kto nie obserwuje. Powoli umiera ten, kto niszczy miłość własną, ten, kto znikąd, nie chce przyjąć pomocy.

Więc się bawmy, jak przystało. Bo życia; niestety, mało. Ale skoro jeszcze trwa. Niechaj w każdej duszy gra. Teresa Kotarba

Niech się wcieli w Don Juana. By nie narzekała dama. Muszą sprostać swym zadaniom. By dogodzić wszystkim paniom.