Potem tańce, harce, zbytki. ­Tak się bawią emerytki. Emeryci, jak przystoi, Niech się każdy dwoi, troi.

Czy sukienka, czy też spodnie. Grunt, że modnie i wygodnie. Zrzutka, barek i zagrycha. Skoro człowiek jeszcze dycha.

Moczy szczęki w słonej wodzie. I myśli również o modzie. Strzeli pąsik, makijażyk, Żeby ładniej i do twarzy.

Znów jesieni, przyszła pora Z nią, jak zwykle, dzień seniora. W kim się jeszcze plącze dusza. Ten na dzień seniora rusza.

Największa wartość, to zdrowie. Wszystko poza nim ,jest do osiągnięcia. Jest kwestią czasu. Bez zdrowia każda godzina ,jest na wagę złota. Właściwie nawet to złoto, nie jest nas w stanie uzdrowić. Więc dlaczego, tracimy czas i zdrowie, by je zdobyć? .

Umierając dopiero, zaczynamy żyć. Przestajemy przejmować, się pierdołami. Każda chwila, zaczyna być ważna. Wtedy też przekonujemy się o tym, ile znaczymy dla innych. Uświadamiamy sobie, że nie jesteśmy niezniszczalni. Że wszystko ma ,swój kres i wartość.

Znikają też, problemy dnia codziennego. Zastanawiasz się tylko nad tym, co byś chciał jeszcze zrobić, co przeżyć. Co załatwić. Po chwilach smutku i załamania, zaczynasz uśmiechać się do siebie.

Wszystko zmienia się ,gdy dowiadujesz się o poważnej chorobie. W jednej chwili, do głowy trafia tysiąc myśli. Przelatują przed oczami ,urywki wspomnień. Szczególnie, tych dobrych. Te złe, nie mają już znaczenia. Przestają, zaprzątać głowę.

Śmierć jest częścią życia ,(a po bliskiej osobie zostają, wszystkie przeżyte wspólnie chwile: dobre i złe).

Dlatego na starość, będziesz moim człowiekiem .

Bardzo łatwo jest właśnie, zagubić siebie dla kogoś. I co dalej .

Słowo Boże jest, bardzo ważne. Ale pamiętajmy o tym aby nasze czyny ,były zgodne z treścią tych słów. Zawsze pamiętajmy o tym, że Chrystus mówił, ze poznają nas po owocach.