Ja tam jestem sama i żyję . Po latach człowiek nie chce zmian , ma swoje przyzwyczajenia . Chociaż nigdy nie mówię nigdy , bo nigdy w życiu nic nie ma, na 100%. Na 100% to, na pewno umrzemy , a reszta to przypadek.

Czasami się na coś godzimy ,wbrew sobie ,ale dla dobra sprawy.

Nie bądźmy przerywnikiem, w czyimś życiu. Oczekujemy czegoś stałego, o dobrej energii. To jest to.

Powinnaś skorzystać z czasu, który daje ci życie, by przepracować rozstanie. Nie udawaj, że nic się nie stało, pozwól sobie na poukładanie ,,od nowa codzienności, teraz już na twoich zasadach.

Nie tylko mów, ale i słuchaj .

Przestań myśleć o tym, że masz rację i nie próbuj ,ciągle czegoś udowadniać.

Za dużo, poświęcasz .

Usprawiedliwiasz ,niepoprawne zachowanie .

Ślepo wierzysz, że kogoś zmienisz .

Każdy uważa, że jesteś zbyt miła.

"Nie tłumacz nikomu dlaczego powinno się, ciebie szanować. Po prostu odchodź od tych, którzy Ci szacunku nie dają. Zrobisz miejsce temu, kto będzie wiedział jak cię traktować. Może kogoś stracisz, a może zyskasz, na pewno zachowasz swą godność.

Zawsze znajdzie się ktoś, kto będzie cię krytykował, cokolwiek w życiu zrobisz. Ktoś, kto będzie cię atakował, osądzał nie znając twojej duszy. Takich ludzi jest, na pęczki. Setki ,a może nawet i tysiące.