Tak nauczeni od dziecka ,aby sprostać oczekiwaniom innych ,bo czują ,że nie mogą być sobą ,bo zostaną odrzuceni .

Podaję ci również siłę mej wiary, niech cię wzmacnia gdy smutno i źle, człowiek człowiekowi bywa oazą, jeżeli otworzy szeroko serce swe. Więc przyjmij te dary wprost, z serca i pielęgnuj bo w cenie dziś są, niech te słowa miedzy wierszami budują most między tobą a mną.

Podaję uśmiech miły na twarzy, niech rozpędzi dni szarych chmury, by radość rozświetliła drogę, życia podczas samotnej zadumy.

Podaję Ci rękę z różami nadziei, podlewaj je przyjaźni wdziękiem, niech się rozwiną w ceber przestrzeni, ukołyszą zapachem słów wzajemnie.

Miłości co rozjaśniasz, nasze oblicze. Miłości szczęście i radości duszy, a to przecież najbardziej w życiu się liczy!.

Miłości, która idziesz z nami przez życie, bo jaki jest człowiek ubogi, jak nie zazna słodkości twojej słodyczy.

Miłości niepojęta jak pęk róż, zerwanych w rozkwicie.

Ważne, że jesteś, że trwasz w nas, że chcesz być naszym już stałym gościem.

To nie ważne w którym przychodzisz czasie, czy w szalonych latach młodości, albo kiedy siwy włos prószy skronie.

Miłości przejrzysta jak błękit nieba, drogocenna jak szlachetny kamień, miłości jasna jak słońce.

Miłości prawdziwa czysta i szlachetna. Miłości co zespalasz, dwa ludzkie serca i mówi się o tobie, że jesteś wieczna.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć. Kochać, to nie pytać o nic. Bo miłość jest niewiadomą. Lecz chcę wiedzieć, czy wiary starczy mi.