Jeszcze obok ciebie moje ramię. A jednak szukamy się. Może nie pójdziemy już razem. Słowa z wolna tracą swój sens.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć. Kochać, to nie pytać o nic. W tym słowie jest kolor nieba. Ale także rdzawy pył gorzkich dni.

Nagle świat się mieści w twoich oczach. Już nie wiem, czy ciebie znam. Chwile, kolorowe przeźrocza. Biegną, szybko zmienia je czas.

Kochać, jak to łatwo powiedzieć. Kochać, tylko to więcej nic. Bo miłość jest niepokojem. Nie zna dnia, który da się powtórzyć.

Jeśli chcesz wiedzieć,co mgła osłania. Starodruk sięga aż do zarania. Wtedy ludziska świat szanowali. Kromka upadła - wnet całowali. A teraz pełne śmietniki chleba. Kwitnącą pleśnią - skarga do nieba. A ludzie szemrzą, że ciągle mało. Może przypomnieć by się przydało?.

W oberżach lało się stare wina. Nie oszczędzano nawet węgrzyna. Cne śliwowice i pitne miody. Oraz dziewice średniej urody. Wciąż na kopciuszki był popyt wielki. Które traciły z nóg pantofelki. Dzisiaj pod lasem stoi ich szereg. I gubią DUSZE - nie pantofelek.

W sadzawce, stawie, zwyczajnym rowie, gdzie smukłe trzciny, dzikie sitowie. Mleko chłodzili w blaszanych kanach. Na wierzchu pyszna, żółta śmietana. Na liściach chrzanu bochenki chleba, krzyżem znaczone - prośba do nieba. Siwa kapusta z grochem i kaszą Kraszona była sadłem, kiełbasą.

Na łąkach konie i mleczne krowy. Dzwoniły pęta, oraz podkowy. Słodka to była dla nich niewola. Nie znały strachu - plagi Ebola.

A wieczorami koncerty żabie. Zielona rzęsa na dzikim stawie. Wąsate raki na szczypcach grały. Smaku fenolu nie wyczuwały.

Skrzypiący żuraw, stągwie drewniane. Sztachety w płocie nie malowane. Garnki gliniane, pościele lniane. Echo kijanek, wcześnie nad ranem. I polne kwiaty, zioła, jagody. Sad antonówek pięknej urody. Poziomki w lesie, dorodne grzyby. Teraz też mamy - ale na niby.

Kto dziś pamięta te dawne lata?. W bzach i jaśminach schowana chata. Na dachu złote słomy poszycie. Pod oknem malwy w pełnym rozkwicie.

Więc nie rozpaczaj tak, dziecię. Że nie masz ojca i matki!. Pan Jezus chodzi po świecie. I zrywa na łąkach kwiatki.