Choć pójdzie drogą boleści. Choć nie zna rodzinnej strzechy. w swych piersiach dziedzictwo mieści. Pełne niebiańskiej pociechy.

A każdy kwiatuszek złoty. W przewodnią gwiazdę się zmienia. I lśni nad czołem sieroty. Iskrą czystego natchnienia.

I w sercu nabrzmiałym łzami. Wciąż pączki wypuszcza świeże. Jasnymi niebios barwami. Duszę sieroty ubierze.

A każdy kwiatek niebieski. Którymi Pan Jezus obdarzy. Osusza sieroce łezki. Wejrzeniem matczynej twarzy.

I boskie wyciąga dłonie, Aby przytulić sierotę, Niesie jej blaski i wonie, Kwiatki niebieskie i złote.

Lecz gdy sierotę napotka. W chacie zwalonej od gromu. Natenczas zjawia się słodka. Twarz jego na progach domu.

Chodzi od wioski do wioski. I z kwiatów wianeczki zwija. Szczęśliwym uśmiech ojcowski. Do chaty rzuca - i mija.

O! nie rozpaczaj tak, dziecię. Że nie masz ojca i matki!. Pan Jezus chodzi po świecie. I zrywa na łąkach kwiatki.

Umiejętność odkrywania nowych możliwości, w każdym kontekście wymaga zaufania ,do samego siebie, entuzjazmu, panowania nad emocjami, cierpliwości, odporności na frustrację.

Żeby osiągnąć cel, trzeba ćwiczyć. - Żeby ćwiczyć – trzeba chcieć. - Żeby chcieć – trzeba mieć marzenia

Przeżywasz dwa raz mocniej każdy lęk, rozpamiętujesz rozczarowanie i chowasz urazy, choć one ranią cię do żywego. Widzę, jak olbrzymi problem masz z tym, żeby „odpuścić” i pójść dalej.

Jeśli ktoś cię rani i rozczarowuje, nie pytaj się go, dlaczego tak robi. Zapytaj się siebie, dlaczego ty wciąż na to pozwalasz? .