W czasie burzy ,palimy je w piecu. Gdy na niebie pojawia się, błyskawica mówimy: " A słowo ciałem się stało i zamieszkało między nami".

Piękny widok , zieleń i woda .

"... To głowę trzeba najpierw zmienić, nie ciało. Jeśli poza wyglądem nic nie zmienisz, w podejściu do życia, zestarzejesz się szybciej, niż myślisz. Tu nie ma po prostu ,drogi na skróty".

"Tamta dziewczyna, którą kochał, nigdy nie stworzyłaby mu domu, wiedział to. Modliłam się wtedy, by za nią nie poszedł. Ta rozmowa jest, we mnie do dziś. Rozumiesz, co mówię? .Byłam domem. Byłam matką.

Ani na wsi, ani w mieście, nie trzeba wierzyć niewieście.

Późna już pora,księżyc lśni na niebie, Cisza panuje wokół,miasto śpi. Ja jeszcze nie śpię, więc piszę do ciebie, bo chcę "dobranoc" powiedzieć ci.

Najgorsze w umieraniu jest to, że kiedy odchodzi ktoś bliski od nas wydaje nam się że to koniec świata, a tymczasem uświadamiamy sobie ze świat ,wcale się nie zatrzymał, życie nie stanęło, miasta nie runęły, oceany nie zamarzły.

Miasta ludźmi stoją, nie murami ,ani domami.Kto wielce chce, ten mało ma.

Nocą, gdy miasta i wsie, cichutko sobie drzemią, a ludzie zmęczeni, powoli zapadają w sen.

Na pamięć znam miasta rytm i świt kamienny, świt. I ciszę tych godzin złych, których nie chce nikt. A chmury już budzą się i wiesz, wiesz jak to jest. Najbardziej tu nie ma cię, kiedy wstaje dzień. A na dachy już spada mgła. / Agnieszka Osiecka /

Najbardziej tu nie ma cię, gdy wstaje dzień. Jesieni sto, wiosen sto i bzy podmiejskie, bzy. Pijanych par pełna noc, neonowe mgły.

O świcie każdy jest sam, wśród blednących miejskich gwiazd, chłodnych miast. W kominach gdzieś śpią sny, a ptaki szepcą: to świt. A chmury już brudzą się i wiesz, wiesz jak to jest.