Ulice miast, wielkich miast i noc jaskrawa, noc. Pustynie plaż, miejskich plaż i klaksonów gra. Na pamięć znam miasta rytm i świt kamienny, świt. I ciszę tych godzin złych, których nie chce nikt.

Dzięki, dzięki za każde słowo, dobrzy ludzie z dziecięcych wspomnień, niech wam szumi wiślanie, sosnowo wiatr, co ślady tam zamiótł po mnie.

Ale miło mi o tamtej ziemi, myśleć czasem, idąc przez życie, żem nauczył się tam słów, którymi umiem kochać miasto i cierpieć, i bić się.

Wydzwoń, serce, ostatnie podzwonne tej starzyźnie, co w ziemię wrasta. Ja poszedłem stamtąd na wojnę i nie wrócę do tego miasta.

Gdy już ciemnym brzegiem po równinie, niosą lasy sosnową zadumę, a poważny ton nad wszystkim płynie, w czarnym jęku stada wron za Tumem.

Wy nie wiecie, jak tam biją dzwony, stare dzwony o cichym zmierzchu, kiedy słońca język czerwony, liże fale, rude po wierzchu.

Wskrześ na chwilę tych lat urodę, kiedy na świat patrzyłem dzieckiem. Stał nad Wisłą stary dom z ogrodem, na wysokim wzgórzu mazowieckim.

Władysław Broniewski Miasto rodzinne. Nie uszedłem w życiu pół drogi. A już zewsząd czai się rozpacz. O dalekim, minionym, drogim powiedz, serce, albo się rozpłacz.

Kiedyś ktoś mi powiedział, że nie ma nic gorszego ,niż oczekiwania.

Wylewasz swój żal w niepokojących i kontrowersyjnych ,(wywołujących żywe dyskusje) postach, na portalach społecznościowych.

Masz problemy z określeniem kim naprawdę jesteś, co naprawdę myślisz. Praktycznie wszystko, co mówisz o sobie, wydaje ci się kłamstwem.

Obwiniasz się, dosłownie za wszystko.