"Skupiam się na sobie i na swoim życiu. Dlatego mam gdzieś to, kto mnie obgaduje, okłamuje, kto ma więcej ode mnie, kto jest zazdrosny o to co ja mam. Jeżeli nie wnosisz, w moje życie pozytywnej energii i motywacji to naprawdę mam to gdzieś ,co o mnie myślisz! ".

Wycisnąłeś soki z drzewa, nawet wiatr już o tym śpiewa. Teraz w sercu pustka jest ,jak tak chciałeś niech tak jest. Twą decyzje uszanuje , bardzo ciebie mi brakuje. Teraz w innym masz podporę , a ja mam serducho chore.

Co dnia staje z bólem serca , to przyjaciel czy morderca ?. Zabił we mnie resztki siły, nogą zepchnął do mogiły. Usłyszałem do widzenia, jedno słowo"POWODZENIA". Mą podporą byleś ty ,gdy płakałem zamknąłeś drzwi.

Przyjaźń wielką oferował,wykorzystał i się schował. Przemyślałem sedno sprawy, tutaj brakowało kawy. I ogniska no i grilla , taka mała piękna chwila. Która budzi w sercu żądze , tego nie ma ze pieniądze.

W serce kołek ostry wbiłeś i samego zostawiłeś. W co ja teraz wierzyć mam ?, jak zostałem teraz sam. Wciąż telefon ściskam w dłoni , myśląc sobie że zadzwoni. Ale cisza tylko jest, gdzie przyjaciel , gdzie on jest? .

Uspokoić się próbuje, ale tego nie pojmuje. Przyjacielem mnie nazywasz ?, potem szybko kontakt zrywasz?. Szansy drugiej nie dostałem, choć płakałem i błagałem. Krew się we mnie aż gotuje , czy ja na to zasługuje ? .

Gdy brakuje kogoś mi,wtedy ty zamykasz drzwi. Serce mi się ostro kraje,i ze smutkiem sam zostaje. Nie doceniasz to co miałeś? chyba wtedy udawałeś. ze ci na mnie zależało,moich wierszy brakowało.

Przyjacielu drogi spojrzyj ,także pod swe nogi, błędów nigdy nie popełniasz ?, każda moją prośbę spełniasz?.

A po ugorach stoją dziewanny. Cicho wpatrzone w szmat nieba siny — Niby kapłanka białej Marzanny. Kwiatem wyrosłe z gruzów gontyny. I w pieśń wsłuchane oną przedwieczną — Zbożną i polną — kwietną — słoneczną.

Wian zbóż, szafirem chabrów dziergany. Zwichrzonych kłosów złocista grzywa. Struną mu miodna, hreczana niwa. Mleczy gościniec skrzydłem pszczół tkany.

Jak stół biesiadny żeńcom podany. Ziemia w przededniu wielkiego żniwa. Złotą symfonię słońce dogrywa — Strun mu tysiącem rozchwiane łany.

"To, co znane, przestaje być koszmarem. To, z czym umie się walczyć, nie jest już tak groźne."