"Lepiej bez celu iść naprzód ,niż bez celu stać w miejscu, a z pewnością o niebo lepiej, niż bez celu się cofać."

Tyś jest najcudowniejszy, wszechmogący świątkarz - - pełno jest brzóz na drodze mojej, pełno dębów . Otom jest niwa wieśnia, podsłoneczna grządka. Otom jest młodociana grań tatrzańskich zrębów. Błogosławię twój posiew wschodem i zachodem . Obsiewaj, gospodarzu, niwę twą sowicie. Łanem niech będzie żytnim, smreczynowym grodem. Młodość rozkolebaną tęsknotą i życiem.

Rozbrzmij, duszo moja, chwałę pana twego, Sprawcy wiedzy anielskiej – sprawcy łaskawego. Oto spełniam po brzegi winogradu kielich. Przy uczcie twej niebiańskiej – rozmodlony sługa . Wdzięcznością, żeś mi młodość dziwnie rozanielił. Żeś z lipowego pniaka kształt jędrny wystrugał.

Karol Wojtyła – Magnificat...Uwielbiaj, duszo moja, chwałę pana twego. Ojca wielkiej poezji – tak bardzo dobrego. On młodość moją rytmem cudnym obwarował. On pieśń mą na dębowym kowadle ukował.

Nie zniesiesz wygnania, tęsknoty. Jeszcze trochę jesiennej i zimowej słoty. A padniesz martwa!. Obca ziemia cię pogrzebie. Drzewo moje. Czy będę szczęśliwszy od ciebie?. Jan Paweł II

Więdniesz. Usychasz smutna wśród kwitnącej płaszczyzny. I nie ma dla ciebie życia, bo nie ma Ojczyzny. Drzewo wierne!.

Czemuś, choć cię starania cudze otoczyły.. Nie rozwinęła wzrostu, utraciła siły?. Masz tu wcześniej i słonce, i rosy wiośniane, a przecież twe gałązki bledną pochylone.

Jakże tu miłym jesteś gościem memu oku. Bowiem oboje doświadczamy jednego wyroku. I mnie także pielgrzymka wyniosła daleka. I mnie w cudzej ziemi czas życia ucieka.

Do sosny polskiej. Gdzie winnice, gdzie wonne pomarańcze rosną. Ty domowy mój prostaku, zakopiańska sosno. Od matki i sióstr oderwana rodu. Stoisz sieroto pośród cudzego ogrodu.

Gdybym wiedział, że dzisiaj słyszę twój głos po raz ostatni, zapisałbym każde twoje słowo, aby je usłyszeć, raz po raz.

Prawdziwe szczęście polega na ,uszczęśliwianiu innych ludzi.

Dobro, które uczyniłeś dzisiaj, przyniesie ci szczęście, kiedy się obudzisz.