Opadają z drzew kasztany, toczą się po ziemi, błyszczą słońcem malowane, -owoce jesieni.

Uciekł na drogę, pokochał wierzbę. I nagle gdzieś się ,rozpłynął. A strach na wróble leży samotny w polu. Mysz go rzuciła, uciekł do stodoły. Koncert, koncert, koncert jesienny ,na dwa świerszcze. I wiatr w kominie ,dziś ze świerszczami. Zasnął już na zimę. Muzyka: K. Knittel Słowa: W. Niżynski

Wywietrzał dawno zapach żniw. Szczelnie zamknięto wszystkie drzwi. Ludzie czekają. Może jutro, będzie biało?. Pod piecem cicho śpi. Koncert jesienny, na dwa świerszcze i wiatr, w kominie .

Koncert co z babim latem odpłynie. Pnie drzew pokryły się dawno mchem. Wiatr rozwiał jeszcze jeden dzień. A na ścierniskach, pozapalały się ogniska. W oddali snuje się. Koncert jesienny..

W ogrodzie zasnął pod gruszą chochoł. I śni o pięknej dziewczynie. A strach na wróble, przydrożne wierzby liczy. Tańcząc w objęciach polnej myszy. Koncert, koncert, koncert jesienny .na dwa świerszcze. I wiatr, w kominie.

Za oknem pada deszcz. Na piecu skrzypce stroi świerszcz. Dziewczyny płaczą, bo skończyło się ,już lato I słychać tylko gdzieś. Koncert jesienny ,na dwa świerszcze i wiatr w kominie.

Wróć do krainy marzeń, gdzie wiecznie wiosna trwa. Spal żółte kalendarze, żółte kalendarze spal.

Ps.słyszałam kiedyś od pewnej babki, że te kasztany nie na zabawki, dobrze je trzymać pod łóżkiem nocą, lecz zapomniałam, na co i po co?.

Ona im tylko trochę ufała i tak robiła co uważała. Bo czary sobie,a życie sobie, z żołędzi, może konika zrobię.

A może schowam je do poduszki, bo tak podobno robiły wróżki, liczyły plamki na burym grzbiecie. Plotły trzy po trzym pewnej kobiecie.

Ach te kasztany, ach te żołędzie, może ktoś powie co z tego będzie. Muszę nazbierać ich całą kieszeń, będę wiedziała,że przyszła jesień.

Każda droga życia kończy się ,w jednym punkcie.