Adwent. Każdego roku czekam, na nowy cud święta. Bo jakże inaczej nazwać białą porę, która nam wieści nowinę wprost z nieba. Po dolinach rozlega, się światło łagodne. To księżyc nocami sieje tę srebrną poświatę. i niesie aż na szczyty ,odblask szczęścia swego.

Póki co, opłatkiem białym. Dzielmy się tu wszyscy wraz. By wraz z Dzieciąteczkiem w kościele małym. Radość była w każdym z nas. W ten Adwentu tęskny czas. Lidia Szymanowska

Adwent dobrze, w kościele, gdy przeżyty, Wielką radość sercu da. A Pan Jezus w Hostii skryty. Przyjdzie, by zamieszkać w nas. W ten grudniowy, święty czas.

I jak Maria przed wiekami. Odpowiedzieć Bogu „Tak”. Bo Pan Jezus chce być z nami. Z nami chce naprawiać świat. By znów Brata kochał Brat.

Powymiatać z serca złości. Precz odrzucić w mieście złe zamiary. Ponaprawiać nieprawości,. Zlikwidować też przywary. By dochować Bogu wiary.

W czas Adwentu, w grudniu, zadumanie. Każe zastanowić się. Odpowiedzieć na pytanie. Żyłam dobrze, czy też źle?. I naprawić, co jest złe.

Czas Adwentu, w grudniu gdy nadchodzi/ Przedświąteczny, tęskny czas. Zaraz radość w sercu rodzi. Że Bóg z nami chce być wraz. Bo ukochał wszystkich nas.

Na to czwarta świeca ,z zatroskaniem odezwała się: "Nie bój się, nie płacz. Dopóki ja jestem zapalona, Możemy zawsze na nowo ,rozpalić trzy pozostałe świece: Ja jestem nadzieja". Z oczami błyszczącymi i spuchniętymi od łez, dziecko wzięło świecę symbolizującą nadzieję i zapaliło trzy zgaszone świece. Zróbmy wszystko by nigdy ,nie zgasła w naszych sercach nadzieja. I żeby każdy z nas mógł być ,zaczynem dobra i tak jak to dziecko, w każdym momencie byśmy potrafili ,rozpalić na nowo naszą NADZIEJĘ, WIARĘ, POKÓJ i MIŁOŚĆ! ."

W tym momencie. Do pokoju weszło małe dziecko i zobaczyło trzy zgaszone świece.Przelęknione prawie całkowitą ciemnością, krzyknęło: "Co robicie!!! Musicie pozostać zapalone, boję się ciemności!!!". Mówiąc to dziecko, wybuchnęło płaczem.

Bardzo smutno, trzecia świeca dodała: "Ja jestem miłość. Nie mam już dłużej siły, by płonąć. Ludzie nie doceniają mnie i nie rozumieją ,jak jestem ważna. Oni nienawidzą, co gorsza tych, którzy ich najbardziej kochają, własne rodziny." I bez czekania na inne, świeca zgasła.

Druga powiedziała: "Ja jestem wiarą niestety jestem całkowicie bezużyteczna. Ludzie nie chcą wiedzieć, o mnie i dlatego nie ma sensu, bym pozostawała zapalona." Ledwie skończyła mówić, delikatny wietrzyk powiał i zgasił świecę.

Pierwsza mówiła: "Ja symbolizuję pokój, ale ludzie nie potrafią sprawić, by zapanował pokój: właściwie myślę, że nie pozostaje mi nic, innego do zrobienia jak zgasnąć!". Tak też uczyniła. Powolutku, spokojnie świeca, zgasła zupełnie.