W godzinę prawie wszystkie kosze. Były po brzegi wypełnione. Naprędce, więc zrobiono nosze. I na nich grzyby wynoszono. Gdy teraz sięgam do pamięci. Widzę grzybowy piękny las. Zbieranie grzybów wciąż mnie nęci. Lecz musi na to nastać czas.

Maślaki, sarny oraz kanie. Co zawsze godnie zdobią stół. Skrzętnie w poszyciu są schowane. Trzeba się po nie schylać w pół.

Pieprznik, którego kurką zwą. Często pojawiał się stadami. Przyciągał oczy barwą swą. Nęcił wielkimi ilościami.

Nadaje się do wielu dań. Można go smażyć, suszyć, solić. Robi to każda z naszych pań. Nikt nie narzuca im swej woli.

Borowik zawsze górę brał. To jemu prymat przyznawano. On zawsze zdrowy korzeń miał. Mokry kapelusz lśnił mu rano.

W tym roku grzybów była moc. Wszystkich gatunków, jakie znamy. Bo grzyby rosną w ciepłą noc. Ten sekret wiemy od swej mamy.

Grzybobranie. Pamiętam jak tamtego ranka. Razem do lasu wszyscy szli. Była tam Edzia, Mietek, Danka. Spacer ten ciągle mi się śni.

Zabić tylko po to żeby ,braki urody uzupełnić - ale to niskie.

Uciekam na tę łąkę od ulic hałasu, gdzie czerwień przelewa się w szkarłat, już jestem spokojna i słów nie trzeba, wygodnie na łące się rozparłam. Czas tutaj milczy i zegar nie tyka, nic mnie nie goni chwila nie mija, lubię być tu sama zastygać i trwać, to jest oaza nie żaden miraż .

Cisza ukwieconej majowej łąki, każe mi śpiewać w imieniu tej ciszy, czerwone maki i białe stokrotki, może mój śpiew ktoś usłyszy. A może tylko przydrożna wierzba, co milczy chyba już że sto lat, zapisze na liściach moją melodię, by letni wiatr nutek tych nie skradł.

Jaki jest skład, chemiczny małżeństwa?. - Mało zasad, dużo kwasów.

Dałem ci kamień, z napisem love .