Wszystkie cudne, wonne i dorodne. W zapachu i smaku niezawodne. Takim urodzajem nie pogardzimy, nim zimowe menu urozmaicimy.

Z wolna napełniają się kosze, koszyki. Prawdziwki, kurki, maślaki, koźliki. Borowiki z wdziękiem się kokoszą, o pierwsze miejsce na wystawę proszą.

Wśród szumu koron sosen, w górze drzew zawieszonych, w zapachu żywicy woni rozproszonych, w porannej rosie po podszyciu brodzić, leśnym nimfom nie dać się zwodzić.

Na grzyby już czas, powędrujmy w knieję i w las. W tym letnim sezonie, spędźmy czas na leśnym łonie. To już okres grzybobrania, w mchu i podszyciu okazów szukania.

Póki ciepła do późnej jesieni pogoda. Każdemu w głowie leśna przygoda. Maszerujmy w las we mgle o świcie, póki las obdarza nas grzybami sowicie.

Każda gospodyni rąk od kosza nie odrywa. Póki ostatni grzybek w zalewie nie pływa. Będą wieńce suszone na stoły świąteczne. Będą marynaty do używek konieczne.

Maślaki duszone z cebulą na maśle. Mają smak, co długo w ustach nie zagaśnie. Opieńkom miodowym, też nic nie brakuje. Potwierdzi to każdy, gdy je posmakuje.

Podgrzybek też może, spełniać wiele roli. Dobry w marynacie, gdy ma mało soli. Podgrzybek suszony, ma swoje zalety. Gdy skąpany w sosie, nie odstrasza diety.

Gdy nie spotkasz w lesie, pięknych borowików. Inne grzyby trafią ,do twoich koszyków. Dobry grzybiarz nigdy ,nie gardzi podgrzybkiem. Przy dużym wysypie zbiór ,ich bywa szybki.

Ale gdy pogoda grzybowa dopisze. Las nie będzie, dalej tonął w głuchej ciszy. Grzybiarzy tak wielu, do lasu przybędzie. Że borowik długo ,w lesie rósł nie będzie.

Niedługo na grzyby, udam się do lasu. Gdyż teraz wolnego mam nad miarę czasu. Nie zawsze las hojny bywa dla grzybiarzy. Najczęściej to aura tu o wszystkim waży.

Nie samą mową dom, zbudujesz i nie wypełnisz go miłością . Podstawą czyny są nie słowa, uczuciem wsparte i czułością.