Trwa dom nadal jako miejsce. Które zasługuje. Na odrobinę wzniosłości. Przenosząc ludzi. Do innej ziemi, do innego nieba. Czas niczego z tajemnicy nie ujął. Tylko lasy podeszły bliżej.

Ale teraz wody w domu już nie ma. Ni zagrody, ni niskich dachów. Tam, gdzie była studnia. Rośnie czarny bez. Świat wśród lasów. Odległy od wiosek.

Stary dom w lesie. Znajome głosy, dawne. Dyszą w upale bezwietrznym. Wtedy, gdy w dzieciństwie. Zbierałem grzyby. Przychodziłem tu czasem. Aby napić się wody.

Przeprowadziliśmy się do naszego nowego domu, Boże jak tu pęknie. Drzewa wokół wyglądają t,ak majestatycznie. Wprost nie mogę się doczekać, kiedy pokryją się śniegiem.

Adwentu w domu nadszedł czas. Na małym stoliku w zaciszu domu, Adwentowy stroik przybrany. Blask świecy ciepły, migoczący. Przypomina że niedługo święta. Czas przez nas taki wyczekiwany. Zapalisz niedługo drugi płomyk. Razem już rozświetlą pokój ten.

Będzie dom piękny, jeśli się nie zawali, ale przede wszystkim – jeśli mieszkańcy, nie będą rozbijać, o ściany uczuć głów, no i niebo, musi potrafić przenikać, przez dach, a fundamenty muszą znaczyć, dokładnie to co znaczą – zwłaszcza jeśli to przenośnia, do raju. - Arkadiusz Irek

Budować dom trzeba pewnie od właściwych słów, być może od dymu z komina, a być może od kolejnego „kocham”.

Może myślisz że złudzenia mam, ale to jest silniejsze ode mnie, może kiedyś zabiorę cię tam, w moje miejsce domu rodzinnego, tak ciche i senne. Może spytasz dlaczego tak, we wspomnieniach się ciągle zatracam, wiesz jak pachną chabry i mak?, więc rozumiesz dlaczego tam wracam.

Wiesz że takie miejsce gdzieś jest, tyle razy ci o nim mówiłam, gdzie kaczeńce pachną i bez, w mych wspomnieniach, to miejsce ukryłam. Mimo że to już tyle lat, ciągle wracam w kochane to miejsce, do mej matki, pod rodzinny dach, tam zostało na zawsze me serce.

Wielkie lasy w oddali gdzieś i te pola mieniące się zbożem, gdzie podziały się dzisiaj.?Gdzie?. czemu wrócić to do mnie nie może. Tam był spokój i ciszy śpiew, że aż czasem w uszach dzwoniło,, jakże uciec w to miejsce dziś chcę by odnaleźć w domu ,móc siebie i miłość.

Było wtedy w domu cudownie tak, kiedy biegło się w zboża złociste, były chabry i czerwony mak, kwiaty w zbożu, niewinne i czyste. Domki w dali uśpione przez wiatr, kołysane szumem topoli, srebrny dym co unosił się tak,. del...ie,powoli.

Jest takie miejsce, do którego wracam myślami, tam ucieka wciąż moje serce, podróżuję do domu ,tam marzeniami. Tych lat nie wróci mi nikt, tych cudownych lat co minęły, tak wtedy chciało się żyć, gdzieś odeszły, gdzieś zaginęły.