Pytanie: - Który cmentarz jest większy, ten w Szczecinie, czy ten w Berlinie?, Odpowiedź: - Trzeba renament zrobić.

Gdy w gałęziach nagich trwogą krzyczy ptactwo. W smutku pory znajduje duch powinowactwo. Własnej doli i spada nań brzemię żałoby. Jak pielgrzym o głaz twardy wspomnień się potyka. Lecz jeśli się pochyla, to li do rzemyka. By ciaśniej opiąć sandał na drodze przez groby.

Czytając napis w kamieniu. Ktoś kogoś po latach spotkał. Spojrzał na datę urodzin. Zmieszał się, zdziwił i zadrżał. Tuż obok pamięć skończona. Na grobie krzyż pochylony. Znicz zeszłoroczny nie płonie. Grób brakiem życia raniony. Czy wszystko jest już wspomnieniem. Czy uda się to powtórzyć. Czy życie nasze jest kręgiem. Czy kiedyś lato powróci.

Tam dalej młody mężczyzna. Łzy topi w białym marmurze. Bo jedna maleńka dusza. W anielskim śpiewa już chórze. Czy wszystko jest już wspomnieniem. Czy uda się to powtórzyć. Czy życie nasze jest kręgiem. Czy kiedyś lato powróci.

Czy wszystko jest już wspomnieniem. Czy uda się to powtórzyć. Czy życie nasze jest kręgiem. Czy kiedyś lato powróci. Zobacz tam stara kobieta. Wpatruje się w pomnik niemy. Wspomina chwile szczęśliwe. Czekając na swe chryzantemy.

Posłuchaj kwiaty śpiewają. Na smutku kamiennej łące. Ognie na grobach igrają. Symbol pamięci w rozłące. Posłuchaj wiatru w konarach. Co liśćmi ściele mogiłę. Ciężarne chmury maluje. Zmieniając zamysł co chwilę .

Tylko świat przechodzony nogami ,jest coś wart. - Kazimierz Wierzyński

Patrząc na świat ,nie można się nie dziwić. - Koźma Prutkow

I wciąż na skraju siedząc przepaści. Próbuję ze snu tego się zbudzić. Złorzecząc temu, co kiedyś stworzył. Niebo dla ptaków, piekło dla ludzi". / Henryk Rynkowski /

Już rozpostarłem do lotu skrzydła. Już miałem wzlecieć i skryć się w chmurach. Już miałem skoczyć, kiedy ujrzałem. Że ktoś mi wyrwał ze skrzydeł pióra .

Chciałem jak ptaki fruwać w przestworzach. Pędzić jak wicher prosto przed siebie. I nawet śmierci już się nie bałem. Wierząc, że wkrótce znajdę się w niebie .

Przez chwilę wszystko było tak proste. Gdzieś w dole piekło, a Bóg nade mną. Wierzyłem, że się jak ptak , wzbiję w obłoki. Jeśli się rzucę w tę otchłań ciemną.