"Przez chwilę byłem tak blisko, jak ptak nieba. Że prawie słońca dłonią sięgałem. Nie było we mnie strachu i bólu. Kiedy na skraju przepaści stałem .

Dziś rankiem zaćwierkał do mnie ptak, że przyjaźń ma fantastyczny smak. Gdy jest niezawodna i szczera, radość daje, smutki zabiera.

Skacze, skacze wiewióreczka. Po szumiącym lesie. Zrywa orzech na leszczynie. I do dziupli niesie. Trzeba zbierać już zapasy. Na zimowe ciężkie czasy. Gdy wiewiórki orzechy zbierają, wnet szybką zimę zapowiadają.

.Uczcie się bracia i siostry którzy myślicie że zwierzęta to bezrozumne istoty. Uczcie się i pamiętajcie że zwierzęta to ewolucyjnie istoty starsze od nas tak samo czujące i kochające . W jednej z Ewangelii Jesus powiada " głoście ewangelie każdemu stworzeniu " .

Dzień zasypia śpi już pies, rybki w rzece śpią już też. Śpią gdzieś w trzcinach dzikie kaczki. w lesie kurki i maślaczki, czarna wrona śpi na dębie.

Już wszystkie ptaszki śpią. A księżyc wędruje po niebie. Lecz one sobie spokojnie śnią. By rano cię zbudzić swym śpiewem.

- Bocian nie przyleciał!, Za chory!, Za słaby! cieszą się w sadzawce rechotliwe (żaby). Także inne zwierzęta przesypiają zimę, jeśli umiesz je nazwać, to proszę, je wymień!.

Obudził się głodny, więc jedzenia szuka, dlatego dziś pusta jest jama (borsuka). Kolczasta kuleczka. No, jakie to zwierzę?. - Nie można mnie nie znać! Przecież jestem (jeżem). - Jak dobrze, że wreszcie skończyła się zima, wezmę dom na plecy i pójdę! - rzekł (ślimak).

Ze snu zimowego budzą się zwierzęta, tyle ich dokoła, że trudno spamiętać!. Hen, w górach zaświstał mały zawadiaka: - Już wiosna! Już wiosna! Słuchajcie (świstaka). Całą długą zimę w jaskini przesiedział ten brunatny olbrzym. Strzeżcie się (niedźwiedzia).

Anioł i wiewiórka. Na gałęzi przysiadł anioł, otrzepuje jasne piórka, mróz na chwilę w miejscu stanął i przemyka gdzieś wiewiórka, las utonął nagle w ciszy, w gęstej wirującej bieli, naszych kroków nikt nie słyszy, nieba z ziemią nic nie dzieli, potem z ciszy noc nadchodzi, sople srebrne strząsa z szala, pióra aniołowi gładzi, i gwiazdę pierwszą zapala.

Ptakom, nie trzeba wojować, lecz w ziemię głowy pochować. Ptakom, nie trzeba straszyć, lecz w chmurę jasną się zaszyć. Milczeć i milczeć, i lecieć, by kiedyś mogli poeci. Siąść w ciemnym pokoju przy stole, strzelić sobie dwa gole, wypić beczkę oliwy i być naprawdę szczęśliwym.

Widziałem, kiedyś sokoła. Lecz on nie mówił, ni wołał, leciał bezmyślnie przed siebie, robiąc, półkole na niebie. Leciał nie myśląc, o tym kto, jakie dziś ma kłopoty. Leciał do ciepłych krajów, gdzie, ludzie tak powiadają.