"Prima Aprilis". Wiecie, co było pierwszego kwietnia?. Kokoszce wyrósł wielbłądzi garb. W niebie fruwała krowa stuletnia. A na topoli świergotał karp.

Póki radość jest w nas, póki wciąż śpiewa ptak . Warto żyć, warto śnić, warto być. Póki śmiech tłumi łzy, póki wciąż mamy sny . Warto kochać, śmiać się, cieszyć się, warto żyć .

Słowiki są dziś nieswoje. Bzy są jak chmury krzyżyków. Chcesz zabić serce moje?. Przecież się nie zabija słowików!.

Widziałam jak dzisiaj ptaki, zwabiały swym śpiewem słońce. Zwijały się tak radośnie, chwytając promieni końce. Wraz z nimi zbierałam piękno, by prosto wpadało mi w serce. Teraz je tobie daruję, nie pragnąc w zamian nic więcej.

I oswojone hieny ,żrą padlinę.

Najpiękniejsze kwiaty, gdy perli je rosa. Najpiękniejsze oczy, w których lśnią niebiosa. Najpiękniejsze usta, które prawdy strzegą. I uśmiech najpiękniejszy co pociesza smutnego.

Być dobrym, to umieć się zatrzymać, ofiarowywać swój czas, pozwolić odczuć ciepło, obdarzyć życzliwym spojrzeniem, radosnym uśmiechem i. Sprawiać, by serce drugiego człowieka, otwierało się jak kwiat, w promieniach słońca .

Nie myśl, że życie różami wysłane. Że szczęście samo przychodzi. Róża zakwita między cierniami. A szczęście we łzach się rodzi. Szczęście to uśmiech bliźniego. To serce, to słońce, to ptak. To piosnka i słowa cieple. To dziecko, matka, kwiat. Od ciebie tylko zależy. Jak spojrzysz na ludzi i świat. Uśmiechnij się do każdego. Bo każdy miłości jest wart.

Uśmiech to prześliczny kwiat, który z błękitów na ziemię spadł, uśmiech to piosenka co w polu gra, to rannej rosy perlista łza, sobie i innym osłodzisz dzień- zawsze, gdy tylko uśmiechniesz się.

Bo słońce nie rozdaje, bukietów ot tak sobie!. Słońce kwiaty daje, WYJĄTKOWEJ OSOBIE!.

Bukiet z kwiatów przyjmij, wstaw go do wazonu, lecz od kogo to masz, nie mów nikomu.

Ja mu powiedziałem, gdzie ma ciebie z bukietem kwiatów szukać, powinno za chwilę, do twych drzwi zapukać.