A był on prześliczny i ogromnie duży, z polnych maków czerwonych, nasturcji i róży.

Dzisiaj mnie o ciebie, słońce zapytało, piękny bukiet kwiatów ,tobie dać zechciało.

ciekawe czy to jest ta , słynna złota rybka.?

Tak niewiele ryb – powie ktoś. A jednak miłość, to wszystko, co można dać, by i dla nas stał się cud, który zaspokoi serca głód.

Pięć ryb, jak pięć myśli, które na dnie serca cicho, śpią i czasem szepczą: Innym siebie daj, a odkryjesz szczęścia smak. I radości kwiat podaruje ci napotkany brat.

Moje sprawy rzucam w kąt, by zrozumieć jak wielką radość, daje uściśnięta dłoń.

Pięć ryb, jak pięć słów prostych, szczerych, ciepłych i uśmiechu dar. Dwa chleby, jak dwa dni, gdzie nie liczę się ja, ale liczysz się ty.

Dwa chleby i pięć ryb, tak niewiele a zdarzył się cud. Dwa chleby, jak dwa serca, w których kwitnie przyjaźni kwiat.

Na ścianach kolorowe balony, w klapach piękne kotyliony. Wszystko wokół wiruje, pani z panem tańcuje. Lecz pamiętajcie moi kochani, nie przetańczcie życia, bo będzie do bani. Wszak rok cały przed nami, jaki będzie zdecydujecie sami.

Przybyli goście na salę, wszyscy pięknie ubrani jak na bale. Muzyka skoczne melodie gra, każdy swą partnerkę ma.

Żona młoda, to bystra wodospadu, woda.

Oj dana, dana, nie ma szatana, a świat realny ,jest poznawalny.