Mija ciepłe lato, wkrótce przyjdzie jesień, zbudził się o świcie, niespokojny wrzesień. Tyle pracy w koło, czy wykonać zdołam?. Najpierw pootwieram, drzwi we wszystkich szkołach.

Ktoś mądrze napisał. „ UŚMIECH JEST MOWĄ DUSZY ”. gdy wszystko zawiedzie, to on serca poruszy.

Dojrzewają fioletowe śliwy, rośnie milczenie i łopian, gdzie na wzgórzu Chrystus frasobliwy, o pobrużdżonej twarzy chłopa. Pomarli rzeźbiarze bólu i nędzy, w drzewie rzeźbiący i w bryłach kamienia, którzy brali cierpieniu świętych, miarę z własnego cierpienia. Nawet dobrze, że się zatraca, pierwsza lekcja w polnej nauce - nigdy woda do źródła, nie wraca i ja w tamte lata nie wrócę.

Jan Zych - Spojrzenie za siebie. Nigdy woda nie wraca ,do źródła i ja w tamte lata nie wrócę, gdzie u miedzy krowa wychudła i obdarty pastuch przy nauce. Patrzyłem świątkom przydrożnym ,w twarze i ludziom w twarze patrzyłem i czytałem ,w nich strofy wydarzeń, jak się czyta księgi zawiłe.

Pragnę wywołać uśmiech, na twej twarzy. Nadać sens życiu. Tak niewiele, a zarazem tak dużo.

Już owoców pełne kosze. Więdną płatki kwiatom. Ale jeszcze to nie jesień- Jeszcze mamy lato!

Jarzębina już czerwona. Już niedługo jesień. Ale jeszcze gdzieś bociani. Klekot echo niesie. Już poranki mgłą osnute. Już wieczory chłodne. Ale jeszcze dni gorące. Piękne i pogodne .

Pozwól mi czuć twą obecność. Twój głos, śmiech i płacz. Proszę cię bądź przy mnie. Na dobre i na złe. Gdy się śmieję i płaczę, gdy tęsknię i cierpię , gdy mówię i milczę. I nawet jeśli inni odejdą. Proszę!, zostań i nigdy nie odchodź.

Wpadłam ci życzyć, miłego dnia. Pięknego słońca. Dużo miłości. Wiele uśmiechów. I przyjemności.

Wyłapuj każdy promyk słońca, by został ciepłem w śpiących kwiatach, zmarzniętych ptakach gdy śpiewają, o nieuchronnym końcu lata.

Winogron gnie się pod ciężarem, lepkich słodyczą pełnych kiści, fioletem się wypełnią kosze, sen o jesieni ci się ziści.

Gdy na bociany przyjdzie pora, wysoko w niebo poszybują, z żalem zakrążą ponad gniazdem, jesień odlotem swym zwiastują .