Ostatnim złotem kapią zboża, żniwa a potem już ścierniska, mak nie zatańczy pośród kłosów, kolejna jesień taka bliska.

Kwiatami pysznią się ogrody, wiatr huśta dalii pomponami, kiedy skulone drżą o świcie, z jesienią jesteś już myślami .

Dojrzewa lato pełnią słońca, czerwienią jabłek się rumieni, gdy wieczór sady mgłą otuli, przypomnisz sobie o jesieni .

Słonko już wstało, na bezchmurnym niebie, śpieszę więc prędko, z pozdrowieniami do ciebie.

Lecz ja nie powiem - wszystko jedno, czyje mi przyjdzie podnieść z żalem, bo takich piór co z życiem więdną do kapelusza nie chcę wcale.

Sokół z jastrzębiem starł się w górze, znów będzie piórko z czyjejś śmierci, szkoda że tylko coś z tym umrze, jak z tamtym moim dla Walerci.

Zafrasowany patrzy w niebo, którym mocarni płanetnicy, z chmur wielki redyk, znów gęsiego, wiodą Obidzą ku Szczawnicy.

Obrosły w piórka tak jak ptaki, pewnie i jemu - wszystko jedno, czy tulipany, czy też maki, w dobrej intencji, przy nim więdną.

Przy drodze też się pozmieniało, zgarbiony świątek bez odzienia, dziś ma na nogach kierpce białe, i pióro wbite do ramienia.

Poczuj dotyk uśmiechu. I miej piękny dzień. Idź w ten dzień bez pośpiechu. Podejmując jego grę.

Życzę więc słonka, wiele radości i dnia obfitego, w same doskonałości.

Tym, którym słowa, są drogie i smak poezji rozkoszny, niech tobie wskaże drogę do krainy ogrodów miłosnych. Gdzie nigdy smutek nie mieszka, a złość serca nie rani i każda promienna ścieżka, obsypana jest kwiatami. Gdzie miłość jest wiecznie żywa, pozbawiona nut zazdrości, a każda chwila szczęśliwa, owinięta laurem miłości.