On szedł, w spiekocie dnia i w szarym pyle dróg.

A idąc drogą , uczył kochać i przebaczać.

Jezu prowadź mnie, swoimi drogami.

Oto jest dzień w górach, który dal nam Pan .

Oczywiście ,że chodziłam za płot, do sąsiada na pyszne porzeczki.

O tej maciejce tak pachnącej nocą i o fuksjach ścielących się nisko. O, mamo, nigdy nie zapomnę maleńkiego ogrodu nad Wisłą.

Mogę, o mamo, iść ogromnym światem i oglądać, cuda tego świata, lecz nigdy, nigdzie, mamo nie zapomnę, o tych twoich najpiękniejszych kwiatach.

Tak cię cieszyły, barwne tulipany i peonie kwitnące pod oknem. Jak piękne były w tym ogrodzie róże, dwa tureckie bzy dumne, samotne.

Matko, pamiętasz - hodowałaś kwiaty, w naszym małym, wesołym ogrodzie. Tak cię cieszyły, gdy się rozwijały, kolorowe i bujniejsze co dzień.

W borówkową dal gdzieś w głębi, posiadłości lata, sięga czasami mój sen, jak żurawie na wiosnę. / Harry Martinson /

W letnich lasach zamieszkało szczęście, wieczory głębokie od drozdów, niebo wysokie jaskółką. Nic nie nadeszło z tego, com sobie uronił, nakłamał, Ale pamięć rozjaśnia mi życie. A we wspomnieniach ziściły się sny.

Las dzieciństwa, Skakałem boso z kępy na kępę, szukałem krów gospodarza, niebo odbite w wodzie, toczyło się kołem puchatych chmur.