Taka schłodzona wódka, najlepsza pychota.

Żeby zrobić, co konieczne i móc w końcu świętować, w gronie najbliższych, najlepsza jest wódka.

Już się upiłem, od samego oglądania, tej wódki.

Cudowna,kolorowa jesień .

Piękne jest słońce, gdy świeci złociście. Piękne są jesienią, spadające liście. Piękne są chmurki płynące, po niebie. Piękny jest świat, kiedy widzę ciebie.

To co było żółte, jest pomarańczowe, czerwień nasze serca ogrzewa, wielobarwne liście, kolorowe, tańcząc, wirując, spadają z drzewa .…”

Tyle było wokół zieleni, jej magia gdzieś się ulotniła, dzisiaj wszystko złotem się mieni, ręka wróżki nie chybiła.

Wróżką jest nasza jesień, siła jej pędzla jest magiczna, najcieplejsze kolory na płótno niesie, jej ręka pewna, rytmiczna.

„Świat się śmieje i świat tańczy, jesień swoje obrazy maluje, w żółci, czerwieni i pomarańczy, nowe, piękniejsze wyczarowuje.

Jeszcze została ,tylko złota jesień. Pogodne niebo ,wrześniowym wieczorem. Po latach złudzeń, wiosny i uniesień. Liść żółty z ziemi, jak skarb cenny biorę. Ten zachód życia ,dziwnie mnie rozmarza Cóż jest u diabła, czyżbym się zestarzał? .

Jesień jest złota, sny bywały złote. I złote włosy, tudzież złote serca. Teraz sny, z zdarzeń bardzo szarych plotę. Bo chłód jesieni, ich urok uśmierca. Złote zaś serce, w samotni łzawi. A co do włosów złotych - to nie bawi.

Złota jesień. Piękna jest polska jesień, w liściach złotych. W uśmiechach słońca ,bladych i łagodnych. Liść spada cicho, jak złocisty motyl. Wieczór gwiaździsty ,jest rzeźwiąco chłodny. Do lasu teraz, iść bierze ochota. Ileż tam teraz ,z liści żółtych złota.