Więc nie zbywaj proszę uśmiechem. Cichych westchnień i wierszy paru. Czasem dobrze z szarej nicości. Przenieść duszę w krainę czarów.

Zapatrzeni w zachody słońca Z duszą dziecka, co nie chce dorosnąć. Mogą słuchać ptaków bez końca. I odradzać się z każdą wiosną.

Każdy nosiłby głowę w chmurach. By zapomnieć o tym, co było. Piszą wiersze o różnych bzdurach. Na papierze z różą lub lilią.

Marzyciele to ludzie prości. Tylko mają bliżej do nieba. Potrzebują wiele miłości. Jak powietrze jest im potrzebna.

Nie zatrzymasz spadających liści, nie poskromisz koloru barw.Zauroczy cię, zamroczy czarodziejski las. Posłuchaj jesiennych harf. pozdrawiam jesiennie.

Taki mieniący się wschodem słońca. Z brązem nabrzmiałych żył szkieletu. Opadły cicho na podłoże. Z tematu dla poetów. Przekażę w twoje śliczne dłonie. Ten zasuszony dowód bliskości. Otwórz przed mną jesienne serce. Niech miłość w nim zagości .

Zbiorę liści bukiet złocisty. Taki z barwami , wymarzony. Pachnący letnich wspomnieniem dni. I czuję ciebie w sercu co drży. Uzbieram bukiet w którym są. Wspomnienia zapisane. Tych westchnień wspólnych. Które śpią w parku pod platanem .

Otocz opieką tę brać górniczą, nigdy nie zostaw samemu sobie, bądź ich ucieczką i zawsze wspieraj, w nieszczęściu, pracy, bólu, chorobie. A kiedy przyjdzie ostatnia godzina, nie pozwól by lud ten ,tak wierny tobie odszedł w zaświaty, bez twojej świty, wszak on Barbaro ,zawierzył tobie węgiel.

Święta Barbaro patronko górników, w twe ręce złożyli swój los dziadkowie, a dzisiaj, o twoją opiekę proszą synowie tej ziemi, nasi ojcowie. To oni przodków pracowitych wzorem w trudzie i znoju, byt wykuwali i czarnym węglem ,skarbem śląskiej ziemi życie i zdrowie ojczyźnie oddali.

Życie jest jak, płomień świecy.Powoli wypala się i gaśnie.Lecz pamięć o tych ,co odeszli, nigdy w sercach, nie zgaśnie.

W zimnym kamieniu ,śpią snem nieprzespanym. I może tęsknią, za słonecznym ranem? Nie mogę odejść, nie zamieniając słowa W ciszy,o której mówią,że grobowa. Nim wiatr ,ostatnie znicze pozagasza Powiem dziękuję,proszę i przepraszam.

Jest miejsce,dokąd listy nie dochodzą. Gdzie tylko myśli i modlitwy błądzą. Tam idę,żeby w zadusznym skupieniu. Ulżyć modlitwą zmarłym w ich cierpieniu. Tyle jest jeszcze pytań nie zadanych. I opowieści nie dopowiedzianych.