Dzieci potrzebują zainteresowania, ze strony rodziców i jasno określonych granic, które pomagają im, w poznaniu zasad rządzących światem i życiem społecznym, chcą mieć rodzica, która będzie ,ich wsparciem i opiekunem, a nie kumplem ,czy współlokatorem.

Nigdy nie było ważne, co czujesz, jakie są twoje emocje, jakie masz zdanie, na dany temat.

Brakowało wsparcia, motywacji i zachęcania, do osiągania celów – była tylko kontrola, surowe zasady i dyscyplina .

Wmawiano ci, że płacz jest oznaką słabości, że to niewłaściwe, by pokazywać swoje emocje innym, że źle jest czuć cokolwiek.

Jednocześnie musiałaś być ,posłuszna swoim rodzicom, bez żadnych wyjątków, a wszelkie próby, usamodzielnienia się i zyskania niezależności, były przez nich zwalczane.

Twoje emocje i odczucia były lekceważone, całkowicie pomijane, niesłusznie odebrano ci prawo, do indywidualności i bycia samą sobą.

Dzisiaj dzień taty – wszystkiego najlepszego, drodzy ojcowie!.

Być może twoi rodzice, raczyli cię żartami ,lub nadawali ci przezwiska, które były dla, ciebie krzywdzące.

Jeśli jest tam misio mały. Co zielone ma sandały!. Może są tam cukiereczki. I orzeszki i książeczki. Choć się czas odwleka. To ja, na nie już poczekam….

Nawet łezka mi nie spłynie. Gdy to wszystko w koszu zginie!. Ale… jeśli w tych paczuszkach. Dwa cukrowe są jabłuszka?!.

To za wiele!. Ponad siły!. Już nie będę dla nich miły!. Niech już idą z mego domu!. Ja je oddam byle komu!.

Złość już mnie za gardło ściska. Chcę rozwinąć prezenciska!. Łypią na mnie pod choinką. Kolorową kuszą minką! .